"അല്ലാഹു അല്ലാത്തവര്ക്കായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്" (അല് ബഖറ - 173) എന്ന ആയത്തിനെ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നു
റാസി ഇമാം പറയുന്നു: ഇത് വളരെ ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വാചകമാണ്, ആയത്തില് പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുള്ളതിനോട് വളരെ അനുയോജ്യമായ ആശയമാണ്, പണ്ഡിതന്മാര് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
"ഒരു മുസ്ലിം ബലികർമ്മം നിർവ്വഹിക്കുകയും പ്രസ്തുത ബലികർമ്മം കൊണ്ടു അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരുടെ സാമീപ്യം ഉദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്താൽ അവൻ മുർത്തദ് (മതഭ്രഷ്ട്ടൻ) ആയിതീർന്നു."
(ഇബ്ൻ ഹജർ ഹൈതമി - അസ്സവാഅജീർ- 1/362 )
الكتاب: الفتاوى الفقهية الكبرى (4/268) ابن حجر الهيتمي (909 - 974 هـ = 1504 - 1567 م)
നേര്ച്ച ചെയ്യുന്നവന് ഒരു സ്ഥലത്തെ ബഹുമാനിക്കുവാണോ, അല്ലെങ്കില് ഖബറിന്റെയോ ഖബറാളിയുടെയോ ആ ഖബറിലേക്ക് ചെര്ക്കപ്പെടുന്നവരുടെയോ സാമീപ്യം ലഭിക്കുവാനോ ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. സാധാരണക്കാരുടെ മിക്ക നേര്ച്ചയും ഇത് തന്നെയാണ്. ആ നേര്ച്ച സ്ഥലങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലാക്കാന് കഴിയാത്ത ചില പ്രത്യേകതകള് ഉണ്ടെന്നും അവിടേക്കുള്ള നേര്ച്ച ആപത്തിനെ തടുക്കുമെന്നും അവര് വിചാരിക്കുന്നു. ഈ രൂപത്തിലുള്ള ഒരു നേര്ച്ചയും സ്വഹീഹാവുകയില്ല. കാരണം ഈ നേര്ച്ചകള്കൊണ്ട് അല്ലാഹുവിന്റെ സാമീപ്യമല്ല അവരുദ്ധേഷിക്കുന്നത്.
________________________________________
ജാറങ്ങളിലേക്ക് നേർച്ചയാക്കൽ ഖബറാളികളുടെ സാമീപ്യം ഉദ്ദേശിച്ച് സ്വാലിഹീങ്ങളുടെ മഖ്ബറകളിലേക്ക് നേർച്ചയാക്കൽ നിഷിദ്ധമാനെന്ന് പ്രമുഖ ഹനഫി പണ്ഡിതൻ സിറാജുദ്ദീൻ ഇബ്നു നു ജൈം (ഹിജ്റ 1005 - ൽ ജനനം) കൻസുദ്ദഖാഇഖിന്റെ ശറഹിൽ
واعلم أن الشيخ قاسم قال في (شرح في رب البحار): إن النذر الذي يقع من أكثر العوام بأن يأتي إلى قبر بعض الصلحاء ويكشف الستر قائلاً سيدي فلان إن رد غائبي أو عوفي مريضي أو قضيت حاجتي فلك من الذهب أو الفضة أو الطعام أو الماء أو الشمع أو الزيت كذا باطل إجماعًا لوجوه منها أن النذر للمخلوق لا يجوز ومنها أن المنذور له ميت وهو لا يملك ومنها أنه ظن أن الميت يتصرف في الأمر دون الحق سبحانه وتعالى واعتقاد هذا كفر
ആശയ വിവർത്തനം : ശൈഖ് ഖാസിം പറയുന്നു: അധികം സാധാരണ ജനങ്ങളും ചെയ്യുന്ന തരത്തിലുള്ള നേർച്ച , അതായത്, ചില സ്വാലിഹീങ്ങളുടെ ഖബറിങ്കൽ ചെന്ന് 'ഇന്നാലിന്ന സയ്യിദരേ, എന്റെ കളഞ്ഞ് പോയ വസ്തു തിരിച്ചു ലഭിച്ചാൽ, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ രോഗിയുടെ രോഗം സുഖപ്പെട്ടാൽ , അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ആവശ്യം നിവർത്തിക്കപ്പെട്ടാൽ അങ്ങേക്കുള്ളതാണ് ഈ സ്വർണ്ണം അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളി അല്ലെങ്കിൽ ഭക്ഷണം അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളം അല്ലെങ്കിൽ മെഴുക് അല്ലെങ്കിൽ എണ്ണ എന്ന് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് നേർച്ചയാക്കൽ ബാത്വിലാണ്. കാരണം പടപ്പുകൾക്ക് നേർച്ചയാക്കൽ അനുവദനീയമല്ല , മാത്രമല്ല ഇവിടെ നേർച്ച നേരുന്നത് മയ്യിത്തിനാണ് ; മയ്യിത്ത് ഒന്നും ഉടമപ്പെടുത്തുന്നില്ല , കൂടാതെ ഇവിടെ അല്ലാ ഹുവിനെ കൂടാതെ മയ്യിത്ത് കാര്യങ്ങളിൽ തീരുമാനമെടുക്കും എന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് ചെയ്യുന്നത്. അങ്ങിനെ വിശ്വസിക്കൽ കുഫ്റാണ്
അനസ് (റ)വില് നിന്നും റിപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യുന്നു: "തുസ്തർ" എന്ന രാജ്യം ഉമർ (റ)വിന്റെ കാലത്ത് വളരെ നീളമുള്ള മൂക്കുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ മയ്യിത്ത് ഉള്ള ഒരു ശവമഞ്ചം കണ്ടു. അവിടെയുള്ള ജനങ്ങള് മഴ ലഭിക്കാനും മറ്റും അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് സഹായം തേടാറുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോള് ഈ വിവരം വെച്ച് കൊണ്ട് അബൂമൂസ(റ) ഉമര് (റ)വിന് കത്തെഴുതി. അപ്പോള് ഉമര് (റ ) ഇങ്ങനെ മറുപടി എഴുതി അയച്ചു. ഇത് തീര്ച്ചയായും നബിമാരില് പെട്ട ഒരു നബിയുടെ മയ്യിത്താണ്. തീയും ഭൂമിയും അമ്പിയാക്കളുടെ മയ്യിത്ത് ഭക്ഷിക്കുകയില്ല. ആയതിനാല് നീയും നിന്റെ സുഹൃത്തും കൂടി ആ മയ്യിത്ത് എവിടെയാണ് ഖബറടക്കിയത് എന്ന വിവരം നിങ്ങള് രണ്ടുപേരുമല്ലാതെ വേറെയാരും അറിയാത്ത വിധത്തില് ഖബറടക്കം ചെയ്യണം. അനസ്(റ) പറയുന്നു: അങ്ങനെ ഞാനും അബൂമൂസയും കൂടി പോയി അദ്ദേഹത്തെ ഖബറടക്കി.
(മുസന്നഫ് ഇബ്നു അബീ ശൈബ ഹദീസ് നമ്പര് :33819)
സ്വയം കഴിവുണ്ടെന്നു വിശ്വസിച്ച് തേടിയാൽ മാത്രമേ ശിർക്ക് വരുകയുള്ളു എന്ന വാദം തെറ്റാണ്.
കേരളത്തിലെ ശിർക്കൻ വിശ്വാസം പേരിൽ നടക്കുന്ന സമസ്തക്കാർ. കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു വികല വാദമാണ് ഇബാദത്ത് ആവാൻ സ്വയം കഴിവുണ്ട് എന്ന വിശ്വാസം വേണം എന്ന് . എന്നാൽ ഈ വാദം തീർത്തും അബദ്ധജടിലമാണ്. കാരണം അള്ളാഹു അല്ലാത്തവർക്ക് ഇബാദത്ത് ചെയ്താൽ അത് തീർച്ചയായും ശിര്ക്കാവും എന്നതില് ആര്ക്കും തര്ക്കമില്ല.
ഇബാദത്തിന് സമസ്തക്കാർ നൽകിയ നിർവചനം.
"പരമമായ വണക്കവും താഴ്മയും എന്നാണ് ഇബാദത്തിന് പൂർവിക പണ്ഡിതർ നൽകിയ നിർവചനം."
ഇവർ തന്നെ എഴുതി വച്ച ഈ നിർവ്വചനത്തിൽ സ്വയം കഴിവ് എന്നൊരു വിഷയമേ രേഖപെടുത്തിയിട്ടില്ല.
അത്തരം ഇബാദത്തിന്റെ നിർവചനം കൊടുത്തിടത്തോക്കെ പണ്ഡിതർ വ്യക്തമായി എന്താണ് പറയുന്നത് എന്ന് കാണുക.
"ആരാധന (ഇബാദത്ത്) എന്നാൽ വിനയത്തിന്റെയും (തദല്ലുൽ) കീഴ്പ്പെടലിന്റെയും (ഖുളൂഅ്) പരമകാഷ്ഠയാണ് (അങ്ങേയറ്റത്തെ അവസ്ഥ). 'മുഅബ്ബദ്' ആയ വഴി എന്ന് പ്രയോഗിക്കുന്നത് അതിനാലാണ്, അതായത് വിനീതമാക്കപ്പെട്ട (നടന്നു നിരപ്പാക്കപ്പെട്ട) വഴി എന്നർത്ഥം. ആരാധനയെക്കാൾ (ഇബാദത്ത്) താഴ്ന്ന പദവിയാണ് അടിമത്തം (അബൂദിയ്യത്ത്) എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അല്ലാഹു തൃപ്തിപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാണ് ആരാധനയെന്നും പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്."
"ആരാധന (ഇബാദത്ത്) എന്നാൽ വിനയത്തിന്റെയും (തദല്ലുൽ) കീഴ്പ്പെടലിന്റെയും (ഖുളൂഅ്) പരമകാഷ്ഠയാണ് (അങ്ങേയറ്റത്തെ അവസ്ഥ). 'മുഅബ്ബദ്' ആയ വഴി (طريق معبد) എന്ന് പ്രയോഗിക്കുന്നത് അതിനാലാണ്, അതായത് വിനീതമാക്കപ്പെട്ട (നടന്നു നിരപ്പാക്കപ്പെട്ട) വഴി എന്നർത്ഥം. ആരാധനയെക്കാൾ (ഇബാദത്ത്) താഴ്ന്ന പദവിയാണ് അടിമത്തം (അബൂദിയ്യത്ത്) എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അല്ലാഹു തൃപ്തിപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാണ് ആരാധനയെന്നും പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
"ആരാധന (ഇബാദത്ത്) എന്നാൽ വിനയത്തിന്റെയും (തദല്ലുൽ) കീഴ്പ്പെടലിന്റെയും (ഖുളൂഅ്) പരമകാഷ്ഠയാണ് (അങ്ങേയറ്റത്തെ അവസ്ഥ)."
ഇനി മക്കയിലെ മുശ്രിക്കുകളില് സംഭവിച്ച ശിർക്കൻ വിശ്വാസം സ്വയം കഴിവുണ്ട് എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ഇലാഹുകളെ സ്വീകരിച്ചത് കൊണ്ടാണോ?. തീർച്ചയായും അല്ല.
______________________
അതിനായി ചില ഇമാമുകളുടെ ഉദ്ധരണികൾ പരിശോധിക്കാം.
ഇമാം റാസി (റ):
(
" المسألة الأولى : اعلم انه ليس في العالم أحد يثبت لله شريكا يساويه في
الوجود والقدرة والعلم والحكمة ، وهذا مما لم يوجد الى الآن
وقال الرازي في ( 1/111) في تفسير قوله تعالى ( فلا تجعلوا لله أندادا ) البقرة :
"ഒന്നാമത്തെ കാര്യം: നീ അറിഞ്ഞിരിക്കുക, ഈ ലോകത്ത് അല്ലാഹുവിന് തുല്യമായ അസ്തിത്വമോ (വുജൂദ്), കഴിവോ (ഖുദ്റത്ത്), അറിവോ (ഇൽമ്), യുക്തിയോ (ഹിക്മത്ത്) ഉള്ള ഒരു പങ്കാളിയുണ്ടെന്ന് സമർത്ഥിക്കുന്ന ഒരാളും ഇന്നുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല."
ഈ ഭാഗം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ വിശ്വാസവൈകല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ഒരു സത്യമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്:
പൂർണ്ണമായ തുല്യത ആരും അവകാശപ്പെടുന്നില്ല: ചരിത്രത്തിലുടനീളം അല്ലാഹുവിൽ പങ്കുചേർത്തവർ (മുശ്രിക്കുകൾ) പോലും, അല്ലാഹുവിനേക്കാൾ വലിയവനോ അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും അല്ലാഹുവിന് ബിയേ തുല്യമായ (Equal in essence and attributes) മറ്റൊരു ദൈവമുണ്ടെന്ന് വാദിച്ചിട്ടില്ല.
സ്രഷ്ടാവിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു: മക്കയിലെ മുശ്രിക്കുകൾ പോലും ആകാശഭൂമികളെ സൃഷ്ടിച്ചത് അല്ലാഹുവാണെന്നും മഴ നൽകുന്നതും ഭക്ഷണം നൽകുന്നതും അവനാണെന്നും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, അവർ അല്ലാഹുവിങ്കലേക്ക് ശുപാർശ ചെയ്യാനായി മറ്റ് ചെറിയ ദൈവങ്ങളെ ആരാധിച്ചു.
ശിർക്കിന്റെ സ്വഭാവം: മിക്കവാറും എല്ലാ ബഹുദൈവ വിശ്വാസികളും അല്ലാഹുവിനെ 'മഹാദൈവമായും' (Supreme God) മറ്റുള്ളവരെ അവന്റെ സഹായികളായോ അല്ലെങ്കിൽ അവനിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഇടയാളന്മാരായോ ആണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന് തുല്യനായി മറ്റൊരു സ്രഷ്ടാവുണ്ട് എന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ ആർക്കും സാധിച്ചിട്ടില്ല.
"എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും (അലൈഹിമുസ്സലാം) ഏകോപിച്ച അഭിപ്രായമാണിത്: അല്ലാഹു അല്ലാത്തവർക്ക് ആരാധന നൽകുക എന്നത് സത്യനിഷേധമാണ് (കുഫ്ർ).
ആ വ്യക്തിയോ വസ്തുവോ ലോകത്തിന്റെ ദൈവമാണെന്ന് ഒരാൾ വിശ്വസിച്ചാലും
ഇല്ലെങ്കിലും, അതല്ലെങ്കിൽ ഇതിനെ ആരാധിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിലേക്ക് ഞങ്ങളെ
അടുപ്പിക്കും (ശുപാർശ ചെയ്യും) എന്ന് കരുതിയാലും അത് കുഫ്ർ തന്നെയാണ്.
കാരണം, ആരാധന എന്നത് ബഹുമാനത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ അവസ്ഥയാണ്.
ആ അങ്ങേയറ്റത്തെ ബഹുമാനം, ആരിൽ നിന്നാണോ അങ്ങേയറ്റത്തെ അനുഗ്രഹങ്ങളും
ഔദാര്യങ്ങളും (നമുക്ക്) ലഭിക്കുന്നത്, അവന് (അല്ലാഹുവിന്) മാത്രമേ
അനുയോജ്യമാവുകയുള്ളൂ."
ഈ വരികൾ ആരാധനയുടെ അർഹതയെക്കുറിച്ചും ശിർക്കിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു:
ആരാധനയുടെ നിർവ്വചനം: 'നിഹായത്തുത്തഅ്ളീം' (نِهَايَةُ التَّعْظِيمِ) അഥവാ ബഹുമാനത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും പരമകാഷ്ഠയാണ് ആരാധന. നമ്മുടെ വിനയവും കീഴ്പ്പെടലും പൂർണ്ണമാകുന്നത് അവിടെയാണ്.
ശിർക്കിന്റെ ഇനങ്ങൾ: അല്ലാഹുവിന് പുറമെ മറ്റാരെയെങ്കിലും ആരാധിക്കുന്നതിന് രണ്ട് രൂപങ്ങളുണ്ടാകാം.
ആ വസ്തുവോ വ്യക്തിയോ തന്നെ ദൈവമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കൽ.
അതല്ലെങ്കിൽ അവരെ ആരാധിച്ചാൽ അല്ലാഹുവിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുക്കാം എന്ന് വിശ്വസിക്കൽ.
ഈ രണ്ട് വിശ്വാസങ്ങളും ഒരുപോലെ ഇസ്ലാമിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകാൻ കാരണമാകുന്ന ശിർക്കാണെന്ന് എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
"ആ ജനത (മുശ്രിക്കുകൾ) അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരായിരുന്നു. അല്ലാഹു ഖുർആനിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ: 'ആകാശഭൂമികളെ സൃഷ്ടിച്ചത് ആരെന്ന് നീ അവരോട് ചോദിച്ചാൽ, തീർച്ചയായും അവർ പറയും: അല്ലാഹുവാണെന്ന്' (സൂറത്തു ലുഖ്മാൻ: 25). അല്ലാഹു എന്ന നാമം അല്ലാഹുവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കും അവർ പ്രയോഗിച്ചിരുന്നതുമില്ല. അല്ലാഹു ചോദിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ: 'അവന് തുല്യനായി (അതേ പേരുള്ളവനായി) മറ്റാരെയെങ്കിലും നിനക്കറിയാമോ?' (സൂറത്തു മർയം: 65)."
ഈ വരികളിലൂടെ ഇമാം റാസി (റ) വ്യക്തമാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇസ്ലാമിക വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കാൻ അത്യാവശ്യമാണ്:
തൗഹീദുർ റുബൂബിയ്യ (സ്രഷ്ടാവായ ഏകദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം): മക്കയിലെ ബഹുദൈവ വിശ്വാസികൾ അല്ലാഹുവിനെ ഒരു പരമശക്തിയായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതും സംരക്ഷിക്കുന്നതും അവനാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹുവിലുള്ള ഈ വിശ്വാസം മാത്രം ഒരാളെ മുസ്ലിമാക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ല.
ആരാധനയിലെ പിഴവ്: അല്ലാഹുവാണ് സ്രഷ്ടാവെന്ന് അവർ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും, അവനിലേക്ക് അടുക്കാനായി മറ്റ് വിഗ്രഹങ്ങളെയും മഹാന്മാരെയും അവർ ആരാധിച്ചിരുന്നു. ഇതുകൊണ്ടാണ് അവർ മുശ്രിക്കുകളായത്. സ്രഷ്ടാവിലുള്ള വിശ്വാസം (റുബൂബിയ്യ) ഉണ്ടെങ്കിലും ആരാധനയിലുള്ള ഏകത്വം (ഉലൂഹിയ്യ) അവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അല്ലാഹു എന്ന നാമത്തിന്റെ പ്രത്യേകത: 'അല്ലാഹു' എന്ന പേര് ആ ജനത അങ്ങേയറ്റം ആദരവോടെ കണ്ടിരുന്നു. തങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്ന ലാത്തയോ ഉസ്സയോ അല്ലാഹുവിന് തുല്യരാണെന്ന് അവർ വാദിച്ചിരുന്നില്ല. മറിച്ച് അവരെല്ലാം അല്ലാഹുവിന് കീഴിലുള്ളവർ മാത്രമാണെന്നേ അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
"(നബിയേ,) ചോദിക്കുക: ആകാശത്തുനിന്നും ഭൂമിയിൽ നിന്നും നിങ്ങൾക്ക് ഉപജീവനം നൽകുന്നവൻ ആരാണ്?..." (സൂറത്ത് യൂനുസ്: 31). ഈ വചനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്ന ജനത (മുശ്രിക്കുകൾ) അല്ലാഹുവിനെ അറിയുന്നവരും അവനെ അംഗീകരിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു എന്നാണ്. ബിംബങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവർ തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നത്: "ഞങ്ങളെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കാൻ (ശുപാർശക്കാരായി) മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ അവരെ ആരാധിക്കുന്നത്" എന്നും "അവർ അല്ലാഹുവിങ്കൽ ഞങ്ങളുടെ ശുപാർശക്കാരാണ്" എന്നുമാണ്. ഈ ബിംബങ്ങൾ ഉപകാരം ചെയ്യാനോ ഉപദ്രവം ചെയ്യാനോ കഴിവുള്ളവരല്ല എന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു തന്റെ റസൂലിനോട് ഇപ്രകാരം ചോദിക്കാൻ കൽപ്പിച്ചത്: "എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ സൂക്ഷ്മത പാലിക്കുന്നില്ലേ (തഖ്വ കാണിക്കുന്നില്ലേ)?"അതായത്, ദുനിയാവിലെയും പരലോകത്തെയും എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യവും ഔദാര്യവും കൊണ്ടുമാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നതെന്നും ഈ ബിംബങ്ങൾക്ക് യാതൊരു കഴിവുമില്ലെന്നും നിങ്ങൾ സമ്മതിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ആരാധനയിൽ അവയെ അല്ലാഹുവിന് പങ്കുകാരാക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു (അതിൽ നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവിനെ ഭയപ്പെടുന്നില്ലേ)?
അറിവും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം: സ്രഷ്ടാവും സംരക്ഷകനും അല്ലാഹുവാണെന്ന് അവർക്ക് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിൽ ആരാധനകൾ വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് സമർപ്പിച്ചു. ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെയാണ് ഖുർആൻ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.
______________________
ഷാഫി മദഹബിലെ ഇമാം മക്രീസി (റ):
ولا ريب أن توحيد الربوبية لم ينكره المشركون، بل أقرّوا بأنه سبحانه وحده
خالقهم، وخالق السموات والأرض، والقائم بمصالح العالم كله، وإنما أنكروا
توحيد الإلهيّة والمحبّة. تجريد التوحيد للإمام المقريزي ص: (٧)
"തീർച്ചയായും, മുശ്രിക്കുകൾ (ബഹുദൈവ വിശ്വാസികൾ) **'തൗഹീദുർ റുബൂബിയ്യ'**യെ (അല്ലാഹു ഏക സ്രഷ്ടാവാണെന്ന വിശ്വാസം) നിഷേധിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല. മറിച്ച്, അല്ലാഹു മാത്രമാണ് തങ്ങളെയും ആകാശഭൂമികളെയും സൃഷ്ടിച്ചതെന്നും ഈ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അവനാണെന്നും അവർ അംഗീകരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ നിഷേധിച്ചത് **'തൗഹീദുൽ ഉലൂഹിയ്യ'**യും (ആരാധന അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാക്കുക എന്നത്) അവനോടുള്ള സ്നേഹവുമാണ് (മറ്റ് സൃഷ്ടികളേക്കാൾ കൂടുതൽ അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത്)."
തൗഹീദുർ റുബൂബിയ്യ (Tawhid ar-Rububiyyah): അല്ലാഹുവാണ് സ്രഷ്ടാവും ഉടമസ്ഥനും സംരക്ഷകനും എന്ന് വിശ്വസിക്കലാണിത്. മക്കയിലെ മുശ്രിക്കുകൾക്ക് ഈ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ഖുർആൻ പലയിടത്തും ഇത് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ അല്ലാഹുവാണ് സ്രഷ്ടാവെന്ന് വിശ്വസിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരാൾ മുസ്ലിമാകില്ല.
തൗഹീദുൽ ഉലൂഹിയ്യ (Tawhid al-Uluhiyyah): ആരാധനകൾ (പ്രാർത്ഥന, നേർച്ച, ഭക്തി തുടങ്ങിയവ) അല്ലാഹുവിന് മാത്രമായി സമർപ്പിക്കലാണിത്. ഇവിടെയാണ് മുശ്രിക്കുകൾക്ക് പിഴച്ചത്. അവർ അല്ലാഹുവിനെ സ്രഷ്ടാവായി അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും ആരാധനയിൽ വിഗ്രഹങ്ങളെയും മറ്റും പങ്കുചേർത്തു.
______________________
الإمام الطبري عند قوله تعالى:
وَإِذَا مَسَّ الإنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ
إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِن
قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِ قُلْ
تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلا إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّار [الزمر8].
قال الطبري « كانت العرب تقر بوحدانية الله غير أنها كانت تشرك به في
عبادته»
(تفسير الطبري)
"മനുഷ്യന് വല്ല ദുരിതവും ബാധിച്ചാൽ തന്റെ രക്ഷിതാവിങ്കലേക്ക് മടങ്ങിയവനായിക്കൊണ്ട് അവൻ അവനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. പിന്നീട് അല്ലാഹു തന്റെ പക്കൽ നിന്നുള്ള ഒരു അനുഗ്രഹം അവന് നൽകിക്കഴിഞ്ഞാൽ, താൻ മുമ്പ് പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്ന കാര്യം അവൻ മറന്നുകളയുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് (ആളുകളെ) തെറ്റിക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ അല്ലാഹുവിന് സമന്മാരെ (പങ്കുകാരെ) ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. (നബിയേ,) പറയുക: 'നിന്റെ ഈ സത്യനിഷേധവുമായി നീ അല്പം സുഖിച്ചു കൊള്ളുക; തീർച്ചയായും നീ നരകാവകാശികളിൽ പെട്ടവനാകുന്നു.'" (സൂറത്തുസ്സുമർ: 8)
ഇമാം ത്വബ്രി പറഞ്ഞു:"അറബികൾ അല്ലാഹുവിന്റെ ഏകത്വത്തിൽ (തൗഹീദ്) വിശ്വസിച്ചിരുന്നു; എങ്കിലും ആരാധനയുടെ കാര്യത്തിൽ അവർ അവനിൽ പങ്കുചേർക്കുമായിരുന്നു (ശിർക്ക് ചെയ്യുമായിരുന്നു)."
______________________
ഇബ്ന് അതീയ (റ) പറയുന്നത് കാണുക.
وقال عكرمة ومجاهد وقتادة وابن زيد هي في
كفار العرب، وإيمانهم هو إقرارهم بالخالق والرازق والمميت، فسماه إيمانا
وإن أعقبه إشراكهم بالأوثان والأصنام- فهذا الإيمان لغوي فقط من حيث هو
تصديقها. الكتاب: المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز (3/285) ابن عطية (481 - 542 هـ = 1088 - 1148 م)
"ഇക്രിമ, മുജാഹിദ്, ഖതാദ, ഇബ്നു സെയ്ദ് എന്നിവർ പറഞ്ഞു: ഈ വചനം അറബികളിലെ സത്യനിഷേധികളെ (മുശ്രിക്കുകളെ) കുറിച്ചുള്ളതാണ്. അവരുടെ 'ഈമാൻ' (വിശ്വാസം) എന്നത് അല്ലാഹുവാണ് സ്രഷ്ടാവും, ഉപജീവനം നൽകുന്നവനും (റാസിഖ്), മരിപ്പിക്കുന്നവനും എന്ന് അവർ അംഗീകരിക്കലായിരുന്നു. ഇതിനെ അല്ലാഹു 'ഈമാൻ' എന്ന് വിളിച്ചു—എങ്കിലും അതിന് പിന്നാലെ വിഗ്രഹങ്ങളെയും ബിംബങ്ങളെയും ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ശിർക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. (ചുരുക്കത്തിൽ) ഈ 'ഈമാൻ' എന്നത് കേവലമൊരു ഭാഷാപരമായ അർത്ഥത്തിൽ (ലഗ്വി) ഉള്ളതാണ്; അതായത് അല്ലാഹുവിന്റെ ചില ഗുണങ്ങളെ അവർ സത്യപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ട് (തസ്ദീഖ്) അതിനെ വിശ്വാസം എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു എന്ന് മാത്രം."
______________________
തഫ്സീര് ഇബ്ന് കസീര് എന്ത് പറയുന്നു സൂറത്ത് അല് മുഅ്മിനൂന് എണ്പത്തി നാലാമത്തെ ആയത്തിന് കൊടുത്ത വിശദീകരണം കാണുക.
"അല്ലാഹു തന്റെ ഏകത്വത്തെയും (വഹ്ദാനിയ്യത്ത്), സൃഷ്ടിപ്പിലും നിയന്ത്രണത്തിലും അധികാരത്തിലുമുള്ള അവന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ആധിപത്യത്തെയും ഇവിടെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയാണ്. താനല്ലാതെ മറ്റൊരു ഇലാഹും (ആരാധ്യൻ) ഇല്ലെന്നും, പങ്കുകാരില്ലാത്ത തനിക്ക് മാത്രമേ ആരാധനകൾ പാടുള്ളൂ എന്നും അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടിയാണിത്. അതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു തന്റെ പ്രവാചകൻ ﷺ യോട് ആ മുശ്രിക്കുകളോട് (ചോദിക്കാൻ) കൽപ്പിച്ചത്—അല്ലാഹുവിനോടൊപ്പം മറ്റുള്ളവരെ ആരാധിക്കുന്നവരും എന്നാൽ അല്ലാഹുവാണ് ഏക സ്രഷ്ടാവ് (റുബൂബിയ്യത്ത്) എന്ന് സമ്മതിക്കുന്നവരുമായ മുശ്രിക്കുകളോട്. അല്ലാഹുവിന് സ്രഷ്ടാവാകുന്ന കാര്യത്തിൽ പങ്കുകാരില്ലെന്ന് അവർ സമ്മതിക്കുമ്പോഴും, അവർ 'ഉലൂഹിയ്യത്തി'ൽ (ആരാധനയിൽ) അവനെ പങ്കുചേർത്തു. തങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നവർ ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ലെന്നും, ഒരു അധികാരവും ഇല്ലാത്തവരാണെന്നും, ഒന്നിനും സ്വതന്ത്രമായ കഴിവില്ലാത്തവരാണെന്നും സമ്മതിക്കുമ്പോഴും അവർ മറ്റുള്ളവരെ ആരാധിച്ചു. മറിച്ച്, അവരിലൂടെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് കൂടുതൽ സാമീപ്യം ലഭിക്കും എന്നായിരുന്നു അവരുടെ വിശ്വാസം."
"അല്ലാഹു തന്റെ 'ഇലാഹിയ്യത്തിനെ' (ആരാധനയ്ക്ക് അർഹൻ താൻ മാത്രമാണെന്ന സത്യത്തെ) സ്ഥിരപ്പെടുത്താൻ പലപ്പോഴും 'റുബൂബിയ്യത്തിലുള്ള' (അല്ലാഹുവാണ് ഏക സ്രഷ്ടാവ് എന്നതിലുള്ള) അവരുടെ അംഗീകാരത്തെയാണ് തെളിവായി പിടിക്കാറുള്ളത്. മുശ്രിക്കുകൾ അത് (റുബൂബിയ്യത്ത്) സമ്മതിക്കുന്നവരായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ തൽബിയത്തിൽ അവർ ഇപ്രകാരം പറയുമായിരുന്നു: 'നിനക്ക് പങ്കുകാരില്ലാത്ത നിലയിൽ ഞാൻ ഇതാ നിന്റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു; നിനക്കുള്ള ഒരു പങ്കുകാരനൊഴികെ. ആ പങ്കുകാരനെയും അവന്റെ അധികാരത്തിലുള്ളവയെയും നീ മാത്രമാണ് ഉടമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.'"
"ഞാനിതാ നിന്റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു (ലബ്ബൈക്ക), നിനക്ക് യാതൊരു പങ്കുകാരനുമില്ല; നിനക്കുള്ള ഒരു പങ്കുകാരനൊഴികെ. ആ പങ്കുകാരനെയും അവൻ ഉടമപ്പെടുത്തിയതിനെയും നീ മാത്രമാണ് ഉടമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്."
ابن تيمِيَّة، تقي الدين (661 - 728 هـ، 1263 - 1328 م).
"മുശ്രിക്കുകൾ തങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങളെയും അല്ലാഹുവിനെയും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും തുല്യപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അല്ലാഹുവാണ് തങ്ങളുടെയും (ദൈവങ്ങളുടെയും) സ്രഷ്ടാവും ഉടമസ്ഥനും എന്നും, തങ്ങളും ആ ദൈവങ്ങളും അല്ലാഹുവിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരും അവന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളവരും ആണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, സ്നേഹം (മഹബ്ബത്ത്), ബഹുമാനം (തഅ്ളീം), പ്രാർത്ഥന (ദുആ), ആരാധന (ഇബാദത്ത്), നേർച്ച (നദ്റ്) തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലും അല്ലാഹുവിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട സമാനമായ മറ്റ് കാര്യങ്ങളിലും അവർ അല്ലാഹുവിനെയും ഈ ദൈവങ്ങളെയും സമപ്പെടുത്തി (ഒരേപോലെയാക്കി)." 'ഇബ്ന് തീമിയ (റ)' - മജ്മു അല് ഫതാവ (18/13)
സ്രഷ്ടാവിലെ ഏകത്വം അവർ അംഗീകരിച്ചു: അല്ലാഹുവിന് തുല്യമായി മറ്റൊരു സ്രഷ്ടാവുണ്ടെന്ന് അവർ വാദിച്ചില്ല. മറിച്ച് തങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്ന വിഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം അല്ലാഹുവിന്റെ അടിമകളാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു.
ആരാധനയിലെ സമപ്പെടുത്തൽ (തസ്വിയ്യ): ഇവിടെയാണ് അവർക്ക് പിഴച്ചത്. അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ അവർ വിഗ്രഹങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചു. അല്ലാഹുവിനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് പോലെ അവരോടും പ്രാർത്ഥിച്ചു. അല്ലാഹുവിനായി നേർച്ച നേരുന്നത് പോലെ അവർക്കായി നേർച്ചകൾ നേർന്നു.
അല്ലാഹുവിന്റെ അവകാശം: പ്രാർത്ഥനയും നേർച്ചയും ആരാധനയും അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം അവകാശമാണ്. ഈ അവകാശത്തിൽ അല്ലാഹുവിന്റെ അടിമകളെക്കൊണ്ടുപോയി പ്രതിഷ്ഠിച്ചതാണ് അവരെ മുശ്രിക്കുകളാക്കിയത്.
"തീർച്ചയായും അറബികളിലെ മുശ്രിക്കുകൾ 'തൗഹീദുർ റുബൂബിയ്യ' (അല്ലാഹുവാണ് ഏക സ്രഷ്ടാവ് എന്ന സത്യം) അംഗീകരിക്കുന്നവരായിരുന്നു. ആകാശഭൂമികളെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ ഏകനാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അല്ലാഹു അവരെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം വാർത്ത നൽകിയതുപോലെ: 'ആകാശഭൂമികളെ സൃഷ്ടിച്ചത് ആരെന്ന് നീ അവരോട് ചോദിച്ചാൽ, തീർച്ചയായും അവർ പറയും: അല്ലാഹുവാണെന്ന്' (സൂറത്തു ലുഖ്മാൻ: 25). 'പറയുക: ഈ ഭൂമിയും അതിലുള്ളവരും ആരുടേതാണ്? നിങ്ങൾക്കറിയാമെങ്കിൽ പറയുക. അവർ പറയും: അല്ലാഹുവിന്റേതാണ്. നീ ചോദിക്കുക: എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലേ?' (സൂറത്തുൽ മുഅ്മിനൂൻ: 84, 85)."
______________________
മക്കാ മുശ്'രികുകൾ വിശ്വസിച്ചത് അവരുടെ പങ്കാളികൾക്ക് സ്വയം കഴിവില്ലാ എന്നും, അള്ളാഹു കൊടുത്ത കഴിവാണ് അവർക്കുള്ളത് എന്നുമാണ്. അവരുടെ തൽബിയത്ത് കാണുക.
عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - قَالَ كَانَ الْمُشْرِكُونَ
يَقُولُونَ لَبَّيْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ - قَالَ - فَيَقُولُ رَسُولُ
اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَيْلَكُمْ قَدْ قَدْ " .
فَيَقُولُونَ إِلاَّ شَرِيكًا هُوَ لَكَ تَمْلِكُهُ وَمَا مَلَكَ .
يَقُولُونَ هَذَا وَهُمْ يَطُوفُونَ بِالْبَيْت.
📚ഇബ്നു അബ്ബാസ്(റ) നിവേദനം: മുശ്’രിക്കുകൾ ഇപ്രകാരം തൽബിയത്ത് ചൊല്ലിയിരുന്നു. "അല്ലഹുവേ നിൻറെ വിളിക്ക് ഞങ്ങളിതാ ഉത്തരം ചെയ്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു, *നിനക്ക് ഒരു പങ്കുകാരനുമില്ലാ*". ഇബ്നു അബ്ബാസ്(റ) പറയുന്നു: "അല്ലാഹുവിൻറെ റസൂൽ(സ) പറയുകയാണ്: "നിങ്ങള്ക്ക് നാശം! അതുമതി, അത്രമതി." എന്നാൽ മുശ്’രിക്കുകൾ ഇപ്രകാരം കൂടി പറഞ്ഞിരുന്നു “ഒരു പങ്കുകാരനൊഴികെ; അവൻ നിന്ക്കുള്ളവൻ തന്നെയാണ്. അവനെ നീ ഉടമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അവൻ ഒന്നും ഉടമപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാ". കഅബയെ ത്വവാഫ്
ചെയ്യുമ്പോഴാണവർ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞിരുന്നത്.
(മുസ്ലിം: 1185)
അബൂ വാഖിദ് അൽ-ലൈസി (റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ ഖൈബറിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, മുശ്രിക്കുകൾക്ക് 'ദാതു അൻവാത്' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ (ബറകത്തിന് വേണ്ടി) അതിൽ തൂക്കിയിടാറുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ (യാത്രയിലുണ്ടായിരുന്ന ചിലർ) പറഞ്ഞു: "അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, അവർക്കുള്ളതുപോലെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും ഒരു 'ദാതു അൻവാത്' നിശ്ചയിച്ചു തന്നാലും."
അപ്പോൾ നബി ﷺ പറഞ്ഞു: "സുബ്ഹാനള്ളാഹ്! മൂസാ നബിയുടെ ജനത 'അവർക്ക് ദൈവങ്ങളുള്ളതുപോലെ ഞങ്ങൾക്കും ഒരു ദൈവത്തെ നിശ്ചയിച്ചു തരൂ' എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെയാണിത്. എന്റെ ആത്മാവ് ആരുടെ കയ്യിലാണോ അവൻ തന്നെ സത്യം, തീർച്ചയായും നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മുൻഗാമികളുടെ ചര്യകളെ പിൻപറ്റുക തന്നെ ചെയ്യും."
(തിർമിദി: 2180)
എന്തൊക്കെ ഇബാദത്തില് പെടും എന്നുംഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതര് വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്
ഇബ്നു തൈമിയ:-
وامأثور عن السلف تفسير العبادة بالطاعة,فيدخل فى ذلك فعل المأمور و ترك المحضور (مجموعة اتوحيد النجدية:214)
(മുന്
ഗാമികളായ പണ്ഡിതന്മാരെല്ലാം ഇബാദതിനു നല്കിയിരിക്കുന്ന വ്യാഖ്യാനം
ത്വാഅതു (അനുസരണം) എന്നാണ്.അപ്പോള് അജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ട കാര്യം
പ്രവര്തിക്കലും നിരൊധിക്കപ്പെട്ടതു ഉപേക്ഷിക്കലും എല്ലാം ഇബാദതില്
ഉള്പ്പെടുന്നു.)
അദ്ദേഹം തുടറ്ന്നു എഴുതുന്നു:
العبادة هي اسم جامع لكلّ ما يحبّه الله و يرضاه من الأقوال و لأعمال الباطنة والظاهرة
(ഇബാദത്
എന്നത് അല്ലാഹു ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ത്രിപ്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രത്യക്ഷവും
പരൊക്ഷവും ആയ എല്ലാ വാക്കുകളും പ്രവര്ത്തികളും ഉള്കൊള്ളുന്ന ഒരു സമഗ്ര
നാമമാണ്.)
ഇമാം ഇബ്നു തൈമിയ തന്നെ വീണ്ടും പറയുന്നു
العبادة هي الطاعة الله,بامتثال ما أمر الله به على السنة الرسل (فتح المجيد:27)
പ്രവാചകന് മാരുടെ നാവിലൂടെ അല്ലാഹു കല്പിച്ചതിനെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നതിലൂടെ അല്ലാഹുവിനെ അനുസരിക്കലാണ് ഇബാദത്ത്.
______________________
ഷൈഖ് മുഹമ്മദ് ബിന് അബ്ദുല് വഹാബ്:-
فان قيل فما الجامع لعبادة الله وحده قلت:طاعة بامتثال أوامره واجتناب نواهيه (مجموعة اتوحيد النجدية:128)
(അല്ലാഹുവിന്
മാത്രം ഇബാദത് ചെയ്യുക എന്നതിന്റെ സമഗ്രമായ നിര് വ്വചനം എന്താണെന്നു
ചോദിച്ചാല് അവന്റെ കല്പനകള് അംഗീകരിക്കുകയും നിഷിദ്ധങ്ങള്
ഉപേക്ഷിക്കുകയും വഴി അവന് താഅത് (അനുസരണം)ചെയ്യുകയാണെന്നു നീ പറയണം).
______________________
ഇമാം നവവി:-
اما العبادة فهي الطاعة مع الخضوع...ويحتمل ان يكون المراد بالعبادة الطاعة مطلقا فيدخل جميع وظائف الاسلام فيها (شرح مسلم
"എന്നാൽ ഇബാദത്ത് (ആരാധന) എന്നാൽ അത് (അല്ലാഹുവിനോടുള്ള) കീഴ്പെടലോടു കൂടിയുള്ള അനുസരണമാണ്... ഇബാദത്ത് എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പൊതുവായ അർത്ഥത്തിലുള്ള അനുസരണമാകാനും സാധ്യതയുണ്ട്; അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇസ്ലാമിലെ എല്ലാ ബാധ്യതകളും (കർത്തവ്യങ്ങളും) അതിൽ ഉൾപ്പെടും."
നിസാഹിലെ 64 മത്തെ ആയത്ത് സമസ്തക്കാരുടെ ദുർവ്യാഖ്യാനം
മരിച്ചു പോയ മഹാൻമാരെ മുൻനിർത്തിയുള്ള തവസ്സുലിനും,അവരോടുള്ള
ഇസ്തിഗാസക്കും അടിസ്ഥാന പ്രമാണങ്ങളായ ഖുർആനിലും,സ്വഹീഹായ ഹദീസിലും
തെളിവില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കേരള സമസ്തക്കാർ ഇസ്ലാമിക ലോകത്ത് ഖുർആനും
സുന്നത്തും ശരിയായ രീതിയിൽ പഠിപ്പിക്കുവാൻ വേണ്ടി പ്രയത്നിച്ചിട്ടുള്ള
മഹാൻമാരായ ഇമാമീങ്ങളുടെ ഉദ്ധരണികൾ പലപ്പോഴായി ദുർവ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്ക്
വിധേയമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.പരിശുദ്ധ ഖുർആനിനും,തിരു ഹദീസിനും അവർ നൽകുന്ന
വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്ക് അവർ പോലും ഉദ്ധേശിച്ചിട്ടില്ലാത്ത രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനം
നൽകുകയും ഖുർആനിനും,സുന്നത്തിനും എതിരായിട്ടുള്ള ഇവരുടെ പിഴച്ച
വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രചാകരായിരുന്നു ഇവരൊക്കെയും എന്ന് ഇക്കൂട്ടർ
തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.അത്
തരത്തിൽ ഇവർ മഹാനായ ഇബ്നു കസീർ(റ) യും
ഇസ്തിഗാസ അനുകൂലിയായിരുന്നു എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.അതിനു
വേണ്ടി അവർ സൂറത്തുന്നിസാഹിലെ 64 മത്തെ വചനത്തിന് ഇബ്നുകസീർ(റ) നൽകിയ
വ്യാഖ്യാനവും അതിനുശേഷം അദ്ധേഹം അവിടെ ഉദ്ധരിച്ച ഒരു കഥയും
തെളിവാക്കിക്കൊണ്ടു വരാറുണ്ട്.ഇബ്നു കസീർ(റ)ഇവർ പറയുന്നതു പോലെ ഇസ്തിഗാസ
വാദിയല്ലാത്തതുകൊണ്ടും,മരിച്ചു പോയ മഹാൻമാരുടെ കബ്റിന്റെ അടുത്ത്
ആഗ്രഹസഫലീകരണത്തിന് പോകുന്നത് ഷിർക്കാണ് എന്ന് പറയുന്ന മഹാൻ ആയതുകൊണ്ടും
ഇവർ ആരോപിക്കുന്ന ആരോപണത്തിലും,ഇവർ അതിന് തെളിവാക്കിക്കൊണ്ടു വരുന്ന
ഉദ്ധരണികളിലും ഇവർക്കനുകൂലമായ വല്ല വിശദീകരണവും ഉണ്ടൊ എന്ന് നാം
പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ആദ്യമായി നമുക്ക് ഇബ്നുകസീർ(റ) നിസാഹിലെ 64 മത്തെ വചനത്തിന് എന്ത് വ്യാഖ്യാനമാണ് നൽകിയത് എന്ന് നോക്കാം.
. وقوله: { وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوۤاْ أَنفُسَهُمْ } الآية، يرشد
تعالى العصاة والمذنبين إذا وقع منهم الخطأ والعصيان أن يأتوا إلى الرسول
صلى الله عليه وسلم، فيستغفروا الله عنده، ويسألوه أن يستغفر لهم، فإنهم
إذا فعلوا ذلك، تاب الله عليهم، ورحمهم، وغفر لهم، ولهذا قال: {
لَوَجَدُواْ ٱللَّهَ تَوَّاباً رَّحِيماً }
(അവർ അവരുടെ
സ്വശരീരത്തോടു തന്നെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ)ഈ ആയത്ത് അല്ലാഹു
സൂചിപ്പിക്കുന്നു,പാപികളായ തെറ്റുചെയ്ത ആളുകളോട് അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും
വല്ല തെറ്റുകളൊ വീഴ്ചകളൊ സംഭവിച്ചാൽ റസൂൽ(സ)യുടെ അടുത്ത് പോകണം.റസൂലിന്റെ
അടുക്കൽ വെച്ച് അവർ അല്ലാഹുവിനോട് പാപമോചനം തേടണം.അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിനോട്
അവർ അവർക്കു വേണ്ടി പൊറുക്കലിനെ തേടാൻ പറയണം.തീർച്ചയായിട്ടും അവർ ഇപ്രകാരം
ചെയ്താൽ അല്ലാഹു അവർക്ക് പൊറുത്തു കൊടുക്കും.അല്ലാഹു അവർക്ക് കരുണ
ചെയ്യുകയും പാപങ്ങൾ പൊറുത്തുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും.അല്ലാഹുത്തആലാ
പറഞ്ഞു(അല്ലാഹുവെ ഏറെ പാശ്ച്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും
കാരുണ്യമുള്ളവനുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു).
ഈ വ്യാഖ്യാനത്തിലെ
പാപികളും തെറ്റുകളും ചെയ്ത ആളുകൾ റസൂൽ(സ)യുടെ അടുത്ത് പോകണം എന്ന് പറയുന്ന
ഭാഗം എടുത്തുകൊടുത്തു കൊണ്ടാണ് ഇവർ ഇവിടെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ
ശ്രമിക്കുന്നത്.പക്ഷെ ഈ ആയത്തിന് ഇബ്നുകസീർ(റ) നൽകിയ വ്യാഖ്യാനവും,ഇതിന്റെ
തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വചനങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ വിശദീകരിച്ച ഈ ആയത്ത്
ഇറങ്ങാനുണ്ടായ കാരണവും സസൂക്ഷ്മം വായിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇവരുടെ വാദങ്ങൾക്ക്
യാതൊരടിസ്ഥാനവും ഇല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റും.
ന്നാമതായി നാം
ഇവിടെ മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യം അല്ലാഹു ഖുർആനിൽ പറയുന്നത് "അവർ അവരുടെ
സ്വശരീരത്തോട് അക്രമം പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ"എന്നാണ് അതായത് ഇത് ഒരു കഴിഞ്ഞു
പോയ കാര്യത്തെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്
അല്ലാതെ എപ്പോഴും
തെറ്റുചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളുകളോടല്ല എന്ന് വ്യക്തം.അപ്പോൾ ആരാണ് ആ
സ്വശരീരത്തോട് തെറ്റ് ചെയ്തവർ?എന്താണ് അവർ ചെയ്ത തെറ്റ്?ഇതൊക്കെയും നാം
മുമ്പിവിടെ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്തതാണ്.ആ കാര്യങ്ങളൊക്കെതന്നെയാണ്
ഇബ്നുകസീർ(റ)യും ഈവചനത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വചനങ്ങളിൽ വിശദീകരിക്കുന്നത്.്
ആ ഭാഗം വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കൊന്നു പരിശോധിക്കാം.
"അല്ലാഹു തന്റെ റസൂലിനും മുൻപ്രവാചകന്മാർക്കും ഇറക്കിക്കൊടുത്ത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും, എന്നാൽ തർക്കങ്ങളിൽ വിധി തേടി അല്ലാഹുവിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലേക്കും റസൂലിന്റെ ചര്യയിലേക്കും (സുന്നത്തിലേക്കും) അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കെതിരെയുള്ള അല്ലാഹുവിന്റെ ശക്തമായ താക്കീതാണിത്. ഈ വചനത്തിന്റെ അവതരണ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് (സബബുന്നുസൂൽ) പറയപ്പെടുന്നത്: ഒരു അൻസാരിയും ഒരു യഹൂദിയും തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായി. യഹൂദി പറഞ്ഞു: 'നമുക്കിടയിൽ മുഹമ്മദ് ﷺ വിധി പറയട്ടെ'. എന്നാൽ അൻസാരി (കപടവിശ്വാസി) പറഞ്ഞത്: 'നമുക്കിടയിൽ കഅ്ബ് ബിൻ അഷ്റഫ് (യഹൂദ നേതാവ്) വിധി പറയട്ടെ' എന്നാണ്. ഇസ്ലാം പുറമെ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും എന്നാൽ വിധി തേടി ജാഹിലിയ്യത്തിലെ ഭരണാധികാരികളിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു വിഭാഗം മുനാഫിഖുകളെ (കപടവിശ്വാസികളെ) കുറിച്ചാണ് ഇത് അവതരിച്ചതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ വചനം പൊതുവായ അർത്ഥത്തിലുള്ളതാണ്; അല്ലാഹുവിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തെയും പ്രവാചകചര്യയെയും വിട്ട് ബാത്വിലായ (അസത്യമായ) വിധിതീർപ്പുകളിലേക്ക് പോകുന്ന എല്ലാവരെയും ഇത് ആക്ഷേപിക്കുന്നു. അത്തരം ബാത്വിലായ വിധിതീർപ്പുകളെയാണ് ഇവിടെ 'ത്വാഗൂത്ത്' എന്ന് വിളിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു പറഞ്ഞത്: 'അവർ ത്വാഗൂത്തിലേക്ക് വിധി തേടിപ്പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു'."
അവതരണ പശ്ചാത്തലം (Sabab al-Nuzul): ഒരു യഹൂദിയും ഇസ്ലാം സ്വീകരിച്ച വ്യക്തിയും തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായപ്പോൾ, നീതി ലഭിക്കാൻ മുഹമ്മദ് നബി ﷺ യുടെ അടുത്തേക്ക് പോകണമെന്ന് യഹൂദി ആവശ്യപ്പെട്ടു (കാരണം നബി ﷺ പക്ഷപാതം കാണിക്കില്ലെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു). എന്നാൽ മുസ്ലിം എന്ന് അവകാശപ്പെട്ട വ്യക്തി, തനിക്ക് അനുകൂലമായ വിധി ലഭിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് യഹൂദ നേതാവായ കഅ്ബ് ബിൻ അഷ്റഫിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാനാണ് ആഗ്രഹിച്ചത്.
حدثني محمد بن عمرو قال،
حدثنا أبو عاصم، عن عيسى، عن ابن أبي نجيح، عن مجاهد في قول الله: " ظلموا
أنفسهم " إلى قوله: وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا ، قال: إن هذا في الرجل
اليهودي والرجل المسلم اللذين تحاكما إلى كعب بن الأشرف. الكتاب: جامع البيان في تأويل القرآن (8/517) الطبري، أبو جعفر (224-310هـ ، 839 - 923م).
മുഹമ്മദ് ബ്നു അംറ് എനിക്ക് നിവേദനം ചെയ്തു: അബൂ ആസിം ഈസായിൽ നിന്നും, അദ്ദേഹം ഇബ്നു അബീ നജീഹിൽ നിന്നും, അദ്ദേഹം മുജാഹിദിൽ നിന്നും നിവേദനം ചെയ്യുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ വചനമായ: "അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തു..." എന്നത് മുതൽ "...അവർ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങുന്നത് വരെ" (സൂറത്തുന്നിസാഅ്: 64-65) വരെയുള്ള ഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "തീർച്ചയായും ഇത് കഅ്ബ് ബിൻ അഷ്റഫിന്റെ അടുത്തേക്ക് വിധി തേടിപ്പോയ ഒരു യഹൂദിയെയും ഒരു മുസ്ലിമിനെയും (കപടവിശ്വാസി) കുറിച്ചാണ് അവതരിച്ചത്."
64 മത്തെ
ആയത്തിന്റെ വിശദീകരണത്തിൽ "ഔസാത്ത വൽ മുദ്നിബീൻ*"എന്നുപറഞ്ഞത് ആരെ
കുറിച്ചാണ് എന്ന് വ്യക്തമായില്ലെ.അതായത് പാപികളായ തെറ്റുകൾ ചെയ്ത ആളുകൾ
ആരാണ് എന്നുള്ളത്.
ഇനി എന്താണ് ഈ ആയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം എന്ന് പരിശോധിക്കാം :
മുനാഫികുകളിലെ ഒരാളും ഒരു യാഹൂദിയും തമ്മില് വഴക്കുണ്ടാവുകയും മുഹമ്മദ്(സ) യുടെ തീരുമാനത്തില് വെക്കാമെന്നു യാഹൂദിയും കഹബു ബിനുല് അഷ്റഫ് എന്ന യാഹൂദിതലവന്റെ തീരുമാനത്തില് വെക്കമെന്നു മുനാഫിക്കും പറഞ്ഞു, ഇതാണ് അവയില് ഒന്ന് അങ്ങനെ തമ്മിൽ ഭിന്നിപ്പും വഴക്കും വരുമ്പോൾ തിരുമേനി(സ)യുടെ തീരുമാനത്തിനു വെക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ താഗൂത്തുകളെ സമീപിച്ച് സ്വന്തം ശരീരത്തോട് തന്നെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ച, അതായത് അവർ താഗൂത്തിനെ വിധി കർത്താവാക്കി അല്ലാഹുവിന്റെ കിതാബിൽ നിന്നും,റസൂലിന്റെ സുന്നത്തിൽ നിന്നും അവർ അതിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടാൽ തെറ്റിപ്പോവുക എന്ന മഹാപാപം പ്രവർത്തിക്കുക വഴി തങ്ങളോടുതന്നെ അങ്ങേയറ്റത്തെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ച മുനാഫികീങ്ങളെ ഉദ്ധേശിച്ചുകൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് ചുരുക്കം.
അല്ലാതെ ഖിയാമത്ത് നാൾവരേക്കും തെറ്റുകൾ
ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ കുറിച്ചല്ല എന്നും നാം മനസ്സിലാക്കുക.
ആ
മുനാഫിഖീങ്ങളോടാണ് അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിന്റെ അടുക്കൽ പോവുകയും,എന്നിട്ട്
അല്ലാഹുവിനോട് പാപമോചനത്തിനു തേടുകയും,അവർക്കുവേണ്ടി പാപമോചനത്തിന് തേടുവാൻ
റസൂലിനോട് പറയുവാനും പറഞ്ഞത്. റസൂലിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകാൻ പറയാൻ
കാരണം റസൂൽ വിധികർത്താവായിരിക്കെ വേറൊരാളുടെ അടുക്കലേക്ക് വിധിതേടിപ്പോവുക
വഴി റസൂലിനോടു തെറ്റു ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ്.ആരോടാണൊ തെറ്റ് ചെയ്തത് അവരുടെ
അടുക്കൽ ചെയ്തുപോയ തെറ്റിന് മാപ്പപേക്ഷിക്കൽ നിർബന്ധവുമാണല്ലൊ...
എനി ഇവരുടെ വാദപ്രകാരം ഈ ആയത്തുകൊണ്ട് അല്ലാഹു ഉദ്ധേശിക്കുന്നത് ഖിയാമത്ത്
നാള് വരേക്കും തെറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ പാപികളും റസൂലിന്റെ
കബ്റിന്റെ അടുക്കൽ പാപമോചനത്തിനു പോകണം എന്നായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇസ്ലാം
എന്നുള്ളത് ഒരു അപ്രായോഗിക മതമാണ് എന്നു മുദ്ര കുത്തപ്പെട്ടേനെ. കാരണം
തെറ്റുകളും,കുറ്റങ്ങളും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ
ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർ സൗദി അറേബ്യയിലെ മദീനയിൽ അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന
റസൂൽ(സ)യുടെ കബ്റിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പാപമോചനത്തിനുവേണ്ടി പോകണം എന്നു
പറയുന്നത് എത്ര മാത്രം അപ്രായോഗികമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ട ആവശ്യകത
ഇല്ലല്ലൊ?
ഇബ്നു കസീർ(റ)യുടെ വ്യാഖ്യാനത്തെ ഇവർ
വളച്ചൊടിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇവരുടെ വാദപ്രകാരം ഓരോ തെറ്റ് ചെയ്ത ആളുകളും
റസൂലിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകൽ നിർബന്ധമാണ്.കാരണം ഇബ്നു കസീർ(റ)പറയുന്ന്
തെറ്റുകളും പാകപ്പിഴകളും വരുത്തിയവർ റസൂലിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകണം
എന്നാണ്.അപ്പോൾ പിന്നെ ഇപ്പോഴും പാപങ്ങൾ ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ
മനുഷ്യനും റസൂലിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പാപമോചനത്തിന് പോകൽ നിർബന്ധമാണൊ എന്ന്
ചോദിക്കുന്നവരോട് പോകുന്നവർക്ക് പോകാം പോയില്ല എന്നു വെച്ച് കുഴപ്പം
ഒന്നുമില്ല എന്നു ന്യായം പറയുന്ന സമസ്തക്കാർക്ക് എന്ത് തെളിവാണ്
ഇബനുകസീർ(റ)നൽകിയ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഉള്ളത് എന്ന് അൽപമെങ്കിലും ഒന്ന്
ചിന്തിച്ച് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതെയുള്ളു.
ഇപ്പോഴും പാപങ്ങൾ
ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ റസൂൽ(സ)യുടെ കബ്റിന്റെ അരികിലേക്ക് പാപമോചനത്തിന്
തേടാൻ പോകണം എന്നു വാദിക്കുന്നവർക്ക് അതിന്റെ നിരർത്ഥകത ബോധ്യപ്പെടുത്തി
കൊടുക്കുവാൻ താഴെകൊടുക്കുന്ന പണ്ഢിതോചിതമായ ഉദ്ധരണി വളരെ ഉപകാരപ്പെടും എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.
ഇമാം ത്വബ്രി(റ) പറയുന്നു:
يا محمد حين فعلوا ما فعلوا من مصيرهم
إلى الطاغوت راضين بحكمه دون حكمك، جاءوك تائبين منيبين، فسألوا الله أن
يصفح لهم عن عقوبة ذنبهم بتغطيته عليهم، وسأل لهم الله رسوله صلى الله عليه
وسلم مثل ذلك. وذلك هو معنى قوله: { فَٱسْتَغْفَرُواْ ٱللَّهَ
وَٱسْتَغْفَرَ لَهُمُ ٱلرَّسُولُ }.
"ഓ മുഹമ്മദ് നബിയേ, നിന്റെ വിധിക്ക് പകരം 'ത്വാഗൂത്തിന്റെ' വിധിയിൽ തൃപ്തിപ്പെട്ട് അവർ ആ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ (അവർ ചെയ്ത ആ വലിയ തെറ്റിന് ശേഷം), അവർ മടങ്ങിവന്നവരും പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവരുമായി നിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. തങ്ങൾ ചെയ്ത ആ പാപത്തിന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് അല്ലാഹു തങ്ങൾക്ക് മാപ്പ് നൽകാൻ (മറച്ചുവെക്കാൻ) അവർ അപേക്ഷിച്ചു. അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലും ﷺ അവർക്ക് വേണ്ടി അപ്രകാരം തന്നെ പാപമോചനം തേടി. ഇതാണ് 'അവർ അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും റസൂൽ അവർക്ക് വേണ്ടി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തു' എന്ന വചനത്തിന്റെ അർത്ഥം." ( എന്ന വചനത്തിന്റെ വിവക്ഷ (ത്വബരി‐ 5/100)
ഇമാം അബൂ ഇസ്ഹാഖ് അസ്സജ്ജാജ് (റ) (മരണം: ഹിജ്റ 311) രചിച്ച വിശ്വപ്രസിദ്ധമായ തഫ്സീറാണ് 'മആനിയുൽ ഖുർആൻ വ ഇഅ്റാബുഹു'
وقوله عزَّ وجلَّ: (وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا (64) إي، أذِنَ في ذلك. و" مِنْ " دخلت للتوكيد. المعنى وما أرسلنا رسولاً إِلَّا ليطاع بإِذن اللَّه. وقوله: (وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ) " أن " في موضع رفِع: المعنى لو وقع مجيئهم في وقت ظلمهم أنفسهم مع استغفارهم (لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا).
الكتاب: معاني القرآن وإعرابه المؤلف: إبراهيم بن السري بن سهل، أبو إسحاق الزجاج (المتوفى: 311هـ)
മലയാളം വിവർത്തനം
"അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം അനുസരിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല..."
അതെ, അല്ലാഹു അതിന് അനുവാദം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ 'മിൻ' (مِنْ) എന്ന അക്ഷരം വന്നിരിക്കുന്നത് 'തൗക്കീദിന്' (ഊന്നൽ നൽകാൻ) വേണ്ടിയാണ്. അതായത്: "അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം അനുസരിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല" എന്ന് അർത്ഥം ഉറപ്പിക്കുന്നു.
"അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും എന്നിട്ട് അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ..."
ഇവിടെ 'അന്ന' (أَنَّ) എന്നത് 'റഫ്ഇന്റെ' (Nominative case) സ്ഥാനത്താണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം: "അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്ത ആ സമയത്ത്, പാപമോചനം തേടിക്കൊണ്ട് നിന്റെ അടുക്കൽ അവർ വരിക എന്നത് സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ (അവർ അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനായി കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു)" എന്നാണ്.
ഇബ്നു കസീർ(റ)യുടെ സഹപാഠിയും,ഉറ്റ സുഹൃുത്തും,ഹംബലീ മദ്ഹബിലെ പ്രമുഖ പണ്ഢിതനുമായ ഇമാം ഇബ്നു അബ്ദിൽ ഹാദി(റ) പറയുന്നു :
ولو كان يشرع لكل مذنب أن يأتي إلى قبره ليستغفر له ، لكان القبر أعظم أعياد المذنبين ، وهذه مضادة صريحة لدينه وما جاء به
ഓരോ പാപിക്കും നബി(സ)യുടെ കബ്റിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ
ചോദിക്കുന്നത് ശരീഅത്തിൽ അനുവദനീയമായ നിയമമായിരുന്നുവെങ്കിൽ അവിടുത്തെ കബർ
പാപികളുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സന്ദർശക കേന്ദ്രമായി
മാറിയിരൂന്നേനെ.നബി(സ)യുടെ ദീനും,അവിടുന്ന് കൊണ്ട് വന്ന വഹ്യിനും കടക
വിരുദ്ധമാണ് ഈ അവസ്ഥ.
ഇമാം ഇബ്നു അബ്ദിൽ ഹാദി(റ) (അസ്സാരിമുൽ മുൻകി ഫീ റദ്ധ് അല സ്സുബുക്കി)
അത് പോലെ ഈ ആയത്ത് ആല്ലാഹു തന്നെ ദുർബ്ബലപ്പെടുത്തി എന്നും പണ്ടിതന്മാൻ ഉദ്ധരിച്ചതായി കാണാം. കാരണം ഈ ആയത്തില് പറയുന്ന വിധി ലോകാവസാനം വരെ ബാധകമല്ല എന്ന്.
കാരണം അള്ളാഹു തന്നെ അത് ഖുര്ആനില് വ്യക്തമാക്കുന്നതും കാണാം....
വല്ല ആയത്തും നാം ദുര്ബലപ്പെടുത്തുകയോ വിസ്മരിപ്പിക്കുകയോ
ചെയ്യുകയാണെങ്കില് പകരം അതിനേക്കാള് ഉത്തമമായതോ അതിന് തുല്യമായതോ നാം
കൊണ്ടുവരുന്നതാണ്. നിനക്കറിഞ്ഞു കൂടേ; അല്ലാഹു എല്ലാകാര്യത്തിനും
കഴിവുള്ളവനാണെന്ന്?
(അല് ബഖറ - 106)
ഹിജ്റ (384-456) ജീവിച്ച പണ്ഡിതന് ഇബ്ന് ഹസം അന്തലൂസി (റ) പറയുന്നു :
الآية الرابعة عشرة: قوله تعالى: * (ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم جاءوك فاستغفروا الله واستغفر لهم الرسول لوجدوا الله تولبا رحيما ... ) * الآية [64 مدنية / النساء / 4] منسوخة وناسخها قوله تعالى: * (استغفر لهم أو لا تستغفر لهم ... ) * الآية [80 مدنية / التوبة / 9] .
ഈ ആയാത്തു സൂറത്ത് തൌബയിലെ 80 മത്തെ ആയത്ത് കൊണ്ട് ദുര്ബ്ബലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
"( നബിയേ, ) നീ അവര്ക്ക്
വേണ്ടി പാപമോചനം തേടിക്കൊള്ളുക. അല്ലെങ്കില് അവര്ക്ക് വേണ്ടി പാപമോചനം
തേടാതിരിക്കുക. നീ അവര്ക്ക് വേണ്ടി എഴുപത് പ്രാവശ്യം പാപമോചനം തേടിയാലും
അല്ലാഹു അവര്ക്ക് പൊറുത്തുകൊടുക്കുകയില്ല."
الآية الخامسة عشرة: قوله تعالى: (وَلَو أَنَّهُم إِذ ظَلَموا أَنفُسَهُم جاؤوكَ فَاِستَغفَروا اللَهَ وَاِستَغفَرَ لَهُمُ الرَسولُ لَوَجدوا اللَه تَوّاباً رَحيماً). نسخ ذلك بقوله: (اِستَغفِر لَهُم أَو لا تَستَغفِر لَهُم إِن تَستَغفِر لَهُم سَبعينَ مَرَّةً فَلَن يَغفِرَ اللَهَ لَهُم). وقال النبي صلى الله عليه وسلم: (لأزيدن على السبعين). فأنزل الله عز وجل: (سَواءٌ عَلَيهِم أَستَغفَرتَ لَهُم أَم لَم تَستَغفِر لَهُم لَن يَغفِر اللَهُ لَهُم). المنافقون: وصار ناسخا لما قبله(1/74). الكتاب: الناسخ والمنسوخ المؤلف: ابن سلامة (المتوفى: 410هـ)
പതിനഞ്ചാമത്തെ വചനം: അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം: "അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും എന്നിട്ട് അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ..." (നിസാഅ്: 64).
ഈ വചനം താഴെ പറയുന്ന വചനത്താൽ മാറ്റപ്പെട്ടു (നസ്ഖ് ചെയ്യപ്പെട്ടു): "നീ അവർക്ക് വേണ്ടി പാപമോചനം തേടിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും (ഒരുപോലെയാണ്). നീ അവർക്ക് വേണ്ടി എഴുപത് വട്ടം പാപമോചനം തേടിയാലും അല്ലാഹു അവർക്ക് പൊറുത്തു കൊടുക്കുകയില്ല." (തൗബ: 80).
പ്രവാചകൻ ﷺ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ എഴുപതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വട്ടം അവർക്കായി അപേക്ഷിക്കും."
അപ്പോൾ അല്ലാഹു ഇപ്രകാരം അവതരിപ്പിച്ചു: "നീ അവർക്ക് വേണ്ടി പാപമോചനം തേടിയാലും ഇല്ലെങ്കിലും അവർക്ക് ഒരുപോലെയാണ്. അല്ലാഹു അവർക്ക് പൊറുത്തു കൊടുക്കുകയേ ഇല്ല." (മുനാഫിഖൂൻ: 6). ഇതോടെ മുൻപത്തെ അനുമതി പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി (നാസിഖ്).
അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരെ വിളിച്ചു തേടുന്നതിന് സമസ്തക്കാരായ മുസ്ല്യാക്കന്മാർ നാടുനീളെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വാറോലയാണ് അഅ്റാബിയുടെ തവസ്സുൽ. ഈ കള്ളക്കഥയുടെ ബലാബലം നമുക്കൊന്ന് പരിശോധിക്കാം. ഇബ്നു കഥീർ(റ) പറയുന്നു:
"അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം അനുസരിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല. അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ (പാപം ചെയ്തപ്പോൾ) നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും, എന്നിട്ട് അവർ അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും, റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു."
അല്ലാഹു പറയുന്നു: "അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം (ഇദ്ൻ) അനുസരിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല."
വിശദീകരണം: അതായത്, ഏതൊരു ജനതയിലേക്കാണോ ദൂതൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത്, അവർ അദ്ദേഹത്തെ അനുസരിക്കുക എന്നത് അല്ലാഹു നിർബന്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു (ഫർള്).
"അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം" എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇമാം മുജാഹിദ് (റ) പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ആർക്ക് തൗഫീഖ് നൽകുന്നുവോ (സഹായം) അവർക്കല്ലാതെ മറ്റൊരാൾക്കും പ്രവാചകനെ അനുസരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല." ഇത് അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനയെയും (അംറ്), അവന്റെ മുൻനിശ്ചയത്തെയും (ഖദ്ർ), ഇച്ഛയെയും (മശീഅത്ത്) സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
തുടർന്ന് അല്ലാഹു പാപികൾക്കും തെറ്റ് ചെയ്തവർക്കും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം നൽകുന്നു: "അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ..." അതായത്, അവർക്ക് തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിന്റെ ﷺ അടുക്കൽ വരികയും, അവിടെ വെച്ച് അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും, റസൂൽ അവർക്കായി അല്ലാഹുവോട് ശിപാർശ (ഇസ്തിഗ്ഫാർ) ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലാഹു അവരുടെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുകയും അവരോട് കരുണ കാണിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു "അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞത്.
ശൈഖ് അബൂ മൻസൂർ അസ്സബ്ബാഗ് തന്റെ 'അൽ-ഷാമിൽ' എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ അൽ-ഉത്ബിയിൽ നിന്ന് പ്രസിദ്ധമായ ഈ ചരിത്രം ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉത്ബി പറഞ്ഞു:
"ഞാൻ പ്രവാചകന്റെ ﷺ ഖബറിനടുത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു അഅ്റാബി (ഗ്രാമീണൻ) അവിടെ വന്നു. അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: 'അസ്സലാമു അലൈക്ക യാ റസൂലല്ലാഹ്... അല്ലാഹു ഇപ്രകാരം അരുളിചെയ്തത് ഞാൻ കേട്ടു: (അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും എന്നിട്ട് അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു).
ഇതാ, ഞാൻ എന്റെ പാപങ്ങൾക്ക് മാപ്പിരന്നുകൊണ്ടും, എന്റെ രക്ഷിതാവിങ്കലേക്ക് അങ്ങയെ ശിപാർശകനാക്കിക്കൊണ്ടും (മുസ്തശ്ഫിഅൻ ബിക) അങ്ങയുടെ അടുക്കൽ വന്നിരിക്കുന്നു.'
ശേഷം അദ്ദേഹം ഈ വരികൾ ചൊല്ലി:
യാ ഖൈറ മൻ ദുഫിനത്ത് ബിൽ ഖാഇ അഅ്ളുമാ..."ഈ താഴ്വരയിൽ മറമാടപ്പെട്ടവരിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ഉത്തമനായവരേ, അങ്ങയുടെ ശരീരത്തിന്റെ സുഗന്ധത്താൽ താഴ്വരകളും കുന്നുകളും സുഗന്ധപൂരിതമായിരിക്കുന്നു."
നഫ്സിയൽ ഫിദാഉ ലിഖബ്റിൻ അന്ത സാകിനുഹു..."അങ്ങ് അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്ന ആ ഖബറിനായി എന്റെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നു. അവിടെയാണ് പാതിവ്രത്യവും ഔദാര്യവും കാരുണ്യവും കുടികൊള്ളുന്നത്."
ശേഷം ആ അഅ്റാബി മടങ്ങിപ്പോയി. അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. സ്വപ്നത്തിൽ അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ വന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'ഓ ഉത്ബീ, നീ ആ അഅ്റാബിയുടെ പിന്നാലെ പോയി അദ്ദേഹത്തിന് സന്തോഷവാർത്ത അറിയിക്കുക, നിശ്ചയം അല്ലാഹു അദ്ദേഹത്തിന് പാപങ്ങൾ പൊറുത്തു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.'"
ഒന്നാമതായി ഇവിടെ പറയുന്നത് – إِذْ ظَلَمُوا – ഇദ് ളലമൂ- അവർ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ എന്നാണ്. – إِذا ظَلَمُوا –– ഇദാ ളലമൂ – അവർ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ചാൽ എന്നല്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത് അപ്പോൾ നടന്ന ഒരു വിഷയത്തെപ്പറ്റി പറയുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. ഇവിടെ അവർ നബി(സ്വ)യോട് ചെയ്ത അക്രമം എന്താണ്? അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ ആയത്തിന്റെ മുകളിലെ ആയത്തുകൾ നോക്കിയാൽ മതി. വളരെ കൃത്യമായി അല്ലാഹു അത് പറയുന്നുണ്ട്. ഈ ആയത്ത് പോലും മുസ്ല്യാക്കന്മാർ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا എന്ന പകുതി ഭാഗം മാത്രമാണ് ഓതാറുള്ളത്. എന്നിട്ടും തൃപ്തിവരാതെ കാന്തപുരത്തിന്റെ ശിഷ്യനായ മാളിയേക്കൽ സുലൈമാൻ സഖാഫി എന്ന ഒരു മുസ്ല്യാർ ആയത്തിൽ കൃത്രിമം നടത്തിയും അർത്ഥം തിരുത്തിയും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ശിർക്ക് പ്രചരിപ്പിച്ചു. സുന്നത്ത് ജമാഅത്ത് എന്ന പുസ്തകത്തിൽ മാളിയേക്കൽ സുലൈമാൻ സഖാഫി നടത്തിയ തട്ടിപ്പ് സ്കാൻ ചെയ്തത് താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
റസൂലു എന്നത് റസൂല എന്നാക്കി മാറ്റി റസൂലിനോടും പാപമോചനം തേടിയാൽ എന്ന് അല്ലാഹുവിന്റെ പേരിൽ കളവ് കെട്ടിപ്പറഞ്ഞ് ഖുർആനിൽ തട്ടിപ്പ് നടത്തിയ ഈ തരം ശിർക്കന്മാരായ മുസ്ല്യാക്കന്മാർ അവരുടെ വാദങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ വേണ്ടി ഏതറ്റം വരെക്കും പോകുമെന്ന് മുസ്ലിം സമൂഹം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.
മുസ്ല്യാക്കന്മാർ എങ്ങിനെ തട്ടിപ്പ് നടത്തിയാലും സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് വേണ്ടി പഠിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്നവർക്കിടയിൽ അതൊന്നും നിലനിൽക്കില്ല. കാരണം വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ സൂറ: നിസാഇലെ ആയത്ത് 60 മുതൽ ഈ വിഷയം ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിൽ നിന്നും 64-ാമത്തെ ആയത്തിന്റെ കണ്ടം തുണ്ടം എടുത്തിട്ടാണ് മുസ്ല്യാക്കന്മാർ തട്ടിപ്പ് നടത്താറുള്ളത്. കാണുക:
4:60 – നിനക്ക് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിലും നിനക്ക് മുമ്പ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിലും തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ജൽപിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടരെ നീ കണ്ടില്ലേ? ദുർമൂർത്തികളുടെ അടുത്തേക്ക് വിധിതേടിപ്പോകാനാണ് അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ ദുർമൂർത്തികളെ അവിശ്വസിക്കുവാനാണ് അവർ കൽപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. പിശാച് അവരെ ബഹുദൂരം വഴിതെറ്റിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.
4:61 – അല്ലാഹു അവതരിപ്പിച്ചതിലേക്കും (അവന്റെ) ദൂതനിലേക്കും നിങ്ങൾ വരൂ എന്ന് അവരോട് പറയപ്പെട്ടാൽ ആ കപടവിശ്വാസികൾ നിന്നെ വിട്ട് പാടെ പിന്തിരിഞ്ഞ് പോകുന്നത് നിനക്ക് കാണാം.
4:62 – എന്നാൽ സ്വന്തം കൈകൾ ചെയ്ത് വെച്ചതിന്റെ ഫലമായി അവർക്ക് വല്ല ആപത്തും ബാധിക്കുകയും, അനന്തരം അവർ നിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് അല്ലാഹുവിന്റെ പേരിൽ സത്യം ചെയ്ത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നന്മയും അനുരജ്ഞനവുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുമ്പോഴുള്ള സ്ഥിതി എങ്ങനെയായിരിക്കും?
4:63 – അത്തരക്കാരുടെ മനസ്സുകളിൽ എന്താണുള്ളതെന്ന് അല്ലാഹുവിന്നറിയാം. ആകയാൽ (നബിയേ,) അവരെ വിട്ട് തിരിഞ്ഞുകളയുക. അവർക്ക് സദുപദേശം നൽകുകയും, അവരുടെ മനസ്സിൽ തട്ടുന്ന വാക്ക് അവരോട് പറയുകയും ചെയ്യുക.
4:64 – അല്ലാഹുവിന്റെ ഉത്തരവ് പ്രകാരം അനുസരിക്കപ്പെടുവാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല. അവർ അവരോട് തന്നെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ അവർ വരികയും, എന്നിട്ടവർ അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും, അവർക്കുവേണ്ടി റസൂലും പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ അല്ലാഹുവെ ഏറെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കാരുണ്യമുള്ളവനുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു.
4:65 – ഇല്ല, നിന്റെ രക്ഷിതാവിനെത്തന്നെയാണ് സത്യം; അവർക്കിടയിൽ ഭിന്നതയുണ്ടായ കാര്യത്തിൽ അവർ നിന്നെ വിധികർത്താവാക്കുകയും, നീ വിധികൽപിച്ചതിനെപ്പറ്റി പിന്നീടവരുടെ മനസ്സുകളിൽ ഒരു വിഷമവും തോന്നാതിരിക്കുകയും, അത് പൂർണ്ണമായി സമ്മതിച്ച് അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ അവർ വിശ്വാസികളാവുകയില്ല.
ഇവിടെ വിഷയം വ്യക്തമാണ്. ആയത്തിൽ പറഞ്ഞ വിഷയമെന്താണെന്ന് ആയത്തിന്റെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഓതിയാൽതന്നെ വളരെയധികം വ്യക്തമാവുന്നതാണ്. മുസ്ല്യാക്കന്മാർ ഉദ്ധരിക്കുന്ന വാറോലക്കഥയിൽالْعُصَاة وَالْمُذْنِبِينَ എന്ന് മആരിഫയായി പറഞ്ഞ അൽഉസാത്തും അൽമുദ്നിബീനും ആരാണ്? ലോകത്തുള്ള സർവ്വ പാപികളുമാണോ? അല്ല. ഇവിടെ ആയത്തിൽ പറഞ്ഞ ഒരു സംഭവമുണ്ട്. ആ സംഭവത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട പാപികളും അക്രമികളുമാണ് അതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നത്.
മുസ്ലിംകളുടെ നേതാവും ഭരണാധികാരിയുമായ മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ) അവരുടെ അരികിലുണ്ടായിരിക്കെ മുസ്ലിംകളിൽപെട്ട ചിലർ നബി(സ്വ)യെ വിഷമിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം മതക്കാർപോലും മുഹമ്മദിനെയും അവന്റെ വിധികളേയും വിശ്വസിക്കുന്നില്ലായെന്നും അനുസരിക്കുന്നില്ലായെന്നും വിമർശിക്കാൻ ഇസ്ലാമിന്റെ ശത്രുക്കൾക്ക് അവസരമുണ്ടാക്കിയത് നബി(സ്വ)ക്ക് അത്യധികം പ്രയാസമുണ്ടാക്കി. അതുകൊണ്ട് ആ മുനാഫിഖുകൾ നബി(സ്വ)യുടെ അടുത്തുവന്ന് പൊരുത്തപ്പെടുവിച്ച് നബി(സ്വ)ക്കുണ്ടായ മാനസികപ്രയാസം തീർക്കേണ്ടത് അവരുടെ ബാധ്യതയാണ്. ഈ ആയത്തുകളുടെ തഫ്സീറുകളിൽ എല്ലാ മുഫസ്സിരീങ്ങളും മുനാഫിഖീങ്ങൾ നബി(സ്വ)ക്കുണ്ടാക്കിയ വിഷമങ്ങൾ പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ആയത്തിന്റെ അവതരണ സന്ദർഭം വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇബ്നു കഥീറിൽ പോലും അതുണ്ട്. അതൊക്കെയും മറച്ചുവെച്ചു കൊണ്ടാണ് 64-ാം ആയത്തിന്റെ കഷ്ണമെടുത്ത് മുസ്ല്യാക്കന്മാർ ശിർക്കിന് തെളിവുണ്ടാക്കുന്നത്!
ഏതൊരു നാട്ടിലും ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെയും അധികാരികളുടെയും കൂടെക്കൂടികളായ ചില സ്വാർത്ഥന്മാരുണ്ടാവും. നബി(സ്വ)യുടെ കാലത്തും നബി(സ്വ)ക്ക് മദീനയിൽ അധികാരവും സ്വാധീനവുമുണ്ടായപ്പോൾ മനമില്ലാമനസ്സോടെ ഇസ്ലാം മതം സ്വീകരിച്ച് മുസ്ലിമായി അഭിനയിച്ച് നടന്നിരുന്ന ചിലരുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇസ്ലാമികാദർശങ്ങളോടോ പ്രവാചകനോടോ യാതൊരുവിധ ആത്മാർത്ഥതയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെയുള്ള മുനാഫിഖായ ഒരു അൻസാരിയും ഒരു ജൂതനും തമ്മിൽ ഒരു വഴക്കുണ്ടായി. ആ വഴക്കിന് നമുക്ക് മുഹമ്മദിന്റെ അടുക്കൽ പോയി ഇതിനൊരു തീർപ്പുണ്ടാക്കാമെന്ന് യഹൂദി പറഞ്ഞപ്പോൾ മുസ്ലിമായ അൻസാരി സമ്മതിച്ചില്ല. ആ മുനാഫിഖ് പറഞ്ഞത് നമുക്ക് യഹൂദീ നേതാവായ കഅബ് ബിനു അശ്റഫിന്റെ അടുക്കൽ വിധി തേടിപോകാമെന്നാണ്. ഒരു മുസ്ലിമിൽനിന്നും ഇത്തരം സമീപനമുണ്ടായതറിഞ്ഞപ്പോൾ നബി(സ്വ)ക്ക് വലിയ വിഷമമുണ്ടായി. അങ്ങനെയാണ് ഈ ആയത്തുകൾ അവതീർണമായത്. നബി(സ്വ)യെ അപമാനിച്ച ആ മുനാഫിഖുകൾ നബി(സ്വ)യുടെ അടുത്ത് വന്ന് നബി(സ്വ)യോട് പൊരുത്തപ്പെടുവിച്ച് നബി(സ്വ)യുടെ വിഷമം മാറ്റി അല്ലാഹുവിനോട് അവരുടെ തെറ്റുകൾ പൊറുത്ത് കിട്ടാൻ പ്രാർത്ഥിക്കണം, നബി(സ്വ)യും അവർക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണം, എന്നാലേ അവരുടെ തൗബ അല്ലാഹു സീകരിക്കുകയുള്ളൂ എന്നാണ് ഈ ആയത്തുകളുടെ പ്രതിപാദ്യവിഷയം. ഏതൊരാളും മറ്റൊരുവനോട് തെറ്റുചെയ്താൽ അവനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കണം. എന്നിട്ട് ചെയ്ത തെറ്റിന് റബ്ബിനോട് തൗബചെയ്യണം.
ഈ ആയത്തിലൂടെ ലോകത്തുള്ള മുസ്ലിംകൾക്ക് കിട്ടുന്ന ഹുകുമും ഇതുതന്നെയാണ്. അതല്ലാതെ ലോകത്ത് ഖിയാമത്ത് നാൾവരെ തെറ്റുകൾ ചെയ്ത സകലരും നബി(സ്വ)യുടെ ഖബ്റിങ്കൽപോയി നബി(സ്വ)യെ വിളിച്ച് തൗബചെയ്യണം എന്ന ഒരു ശർത്ത് ഇന്നേവരെ ആരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ലോകത്തുള്ള സകലരും നബി(സ്വ)യെ വിളിച്ച് ഞാൻ പാപം ചെയ്തുപോയി എന്ന് കുമ്പസരിച്ച് അല്ലാഹുവിനോട് തനിക്കുവേണ്ടി ദുആ ചെയ്യണം എന്ന് പറയുന്ന സമ്പ്രദായം ഇസ്ലാമിൽ ഇല്ല. അത് ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വിശ്വാസമാണ്. പാപം ചെയ്തവർ പള്ളിയിലെ അച്ചന്റെ അടുത്ത് പോയി ഏറ്റുപറഞ്ഞ് കുമ്പസരിക്കുന്നതും അച്ചൻ അവരുടെ തൗബ സീകരിക്കുന്നതും അവരുടെ പാപമോചനത്തിന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും നസ്രാണികളുടെ സുന്നത്തിൽ പെട്ടതാണ്. ഇസ്ലാം ദീനിൽപെട്ടതല്ല.
മാത്രമല്ല ഇതൊരു വാറോലയാണ്. ഒരു വാലും തുമ്പുമില്ലാത്ത സ്വപ്നക്കഥയാണിത്. ഇസ്ലാമിലെ പ്രമാണങ്ങളിൽപെട്ട ഒരു സ്ഥാനവും ഇത്തരം കെട്ടുകഥകൾക്കില്ല. ഇതൊരു ഹദീഥല്ല. നബി(സ്വ)യിൽ നിന്നോ സ്വഹാബത്തിൽനിന്നോ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു സ്വഹീഹായ സനദോടെയുള്ള ഹദീഥല്ല, മറിച്ച് ഒരു الْحِكَايَة(കെട്ടുകഥ) മാത്രം. ഇത് ശരിയാണെന്ന് വെച്ചാൽതന്നെ അതിൽ പറയുന്നത് ഒരു കാട്ടറബി വന്ന് എന്തോ വിവരക്കേട് കാണിച്ചു. അത് സംബന്ധമായി വേറെ ഒരാൾ ഒരു സപ്നം കണ്ടു. അമ്പിയാക്കളുടെ സ്വപ്നം മാത്രമേ ഇസ്ലാമിൽ തെളിവാകുകയുള്ളൂ. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു വാലും തുമ്പുമില്ലാത്ത ഈ വാറോല സ്വപ്നക്കഥയാണ് ഇസ്ലാമിലെ തൗഹീദിന്റെ അടിക്കല്ലിൽ ശിർക്ക് നാട്ടിവെക്കാൻ മുസ്ല്യാക്കന്മാർ ഉദ്ധരിക്കുന്നത്.
ഇനി പാപം ചെയ്ത എല്ലാവരും നബി(സ്വ)യുടെ അടുത്ത് പോയി തേടണം എന്ന ഒരു തത്വം ഈ ആയത്തിൽനിന്നും കിട്ടുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല. ഈ ആയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ലോകത്തുള്ള സകലരും നബി(സ്വ)യുടെ ഖബ്റിങ്കൽ വരികയും നബി(സ്വ)യോട് പാപമോചനം തേടുകയും വേണമെന്ന് ഇമാം ഇബ്നു കഥീർ(റ) പറയുന്നുണ്ടോ? അതുമില്ല. മാത്രമല്ല പാപമോചനത്തിന് വേണ്ടി പൊറുക്കലിനെ തേടേണ്ടത് അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രമാണ്.
3:135 – വല്ല നീചകൃത്യവും ചെയ്തുപോയാൽ, അഥവാ സ്വന്തത്തോട് തന്നെ വല്ല ദ്രോഹവും ചെയ്തു പോയാൽ അല്ലാഹുവെ ഓർക്കുകയും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾക്ക് മാപ്പുതേടുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് വേണ്ടി – പാപങ്ങൾ പൊറുക്കുവാൻ അല്ലാഹുവല്ലാതെ ആരാണുള്ളത്? ചെയ്തുപോയ (ദുഷ്)പ്രവൃത്തിയിൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉറച്ചുനിൽക്കാത്തവരുമാകുന്നു അവർ.
ഇനി മറ്റൊരു വിഷയം. അമ്പിയാക്കളുടെ സ്വപ്നമല്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ സ്വപ്നവും ഇസ്ലാമിൽ തെളിവല്ല. പലരും പല സ്വപ്നങ്ങളും കാണാറുണ്ട്. പലർക്കും പലവിധ ചിന്തകളും വെളിപാടുകളും തോന്നാറുണ്ട്. അതൊക്കെ തെളിവാക്കിയിട്ട് ഇസ്ലാമിൽ ഒരു വിശ്വാസം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ പറ്റുമോ? ഇല്ല.
മാത്രമല്ല. ഈ സംഭവത്തിലെ ഒന്നാമത്തെ നായകൻ അഡ്രസ്സില്ലാത്ത ഒരഅ്റാബിയാണ് – ഗ്രാമീണരായ അറബികൾ. പരുക്കന്മാരായ ഈ കൂട്ടരെക്കുറിച്ച് ക്വുർആൻ പറയുന്നത്.
9:90 ഗ്രാമീണ അറബികളിൽ നിന്ന് (യുദ്ധത്തിന് പോകാതിരിക്കാൻ ഒഴികഴിവ് ബോധിപ്പിക്കാറുള്ളവർ തങ്ങൾക്ക് സമ്മതം നൽകപ്പെടുവാൻ വേണ്ടി (റസൂലിന്റെ അടുത്തു) വന്നു അല്ലാഹുവിനോടും അവന്റെ ദൂതനോടും കള്ളം പറഞ്ഞവർ (വീട്ടിൽ) ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരിൽ നിന്ന് അവിശ്വസിച്ചിട്ടുള്ളവർക്ക് വേദനയേറിയ ശിക്ഷ ബാധിക്കുന്നതാണ് .
9:97 അഅ്റാബികൾ (മരുഭൂവാസികൾ) കൂടുതൽ കടുത്ത അവിശ്വാസവും കാപട്യവുമുള്ളവരത്രെ. അല്ലാഹു അവന്റെ ദൂതന്ന് അവതരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തതിലെ നിയമപരിധികളറിയാതിരിക്കാൻ കൂടുതൽ തരപ്പെട്ടവരുമാണവർ. അല്ലാഹു എല്ലാം അറിയുന്നവനും യുക്തിമാനുമാകുന്നു.
9:98 തങ്ങൾ (ദാനമായി) ചെലവഴിക്കുന്നത് ഒരു ധനനഷ്ടമായി ഗണിക്കുകയും, നിങ്ങൾക്ക് കാലക്കേടുകൾ വരുന്നത് കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വിഭാഗം അഅ്റാബികളുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. അവരുടെ മേൽ തന്നെയായിരിക്കട്ടെ ഹീനമായ കാലക്കേട്. അല്ലാഹു എല്ലാം കേൾക്കുന്നവനും അറിയുന്നവനുമത്രെ.
9:99 അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യദിനത്തിലും വിശ്വസിക്കുകയും, തങ്ങൾ ചെലവഴിക്കുന്നതിനെ അല്ലാഹുവിങ്കൽ സാമീപ്യത്തിനുതകുന്ന പുണ്യകർമ്മങ്ങളും, റസൂലിന്റെ പ്രാർത്ഥനക്കുള്ള മാർഗവും ആക്കിത്തീർക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചിലരും അഅ്റാബികളുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ടൺ്. ശ്രദ്ധിക്കുക: തീർച്ചയായും അതവർക്ക് ദൈവസാമീപ്യം നൽകുന്നതാണ്. അല്ലാഹു അവരെ തന്റെ കാരുണ്യത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നതാണ്. തീർച്ചയായും അല്ലാഹു ഏറെ പൊറുക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമാകുന്നു.
9:101 നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള അഅ്റാബികളുടെ കൂട്ടത്തിലും കപട വിശ്വാസികളുണ്ട്. മദീനക്കാരുടെ കൂട്ടത്തിലുമുണ്ട്. കാപട്യത്തിൽ അവർ കടുത്തുപോയിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് അവരെ അറിയില്ല. നമുക്ക് അവരെ അറിയാം. രണ്ട് പ്രാവശ്യം നാം അവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതാണ്. പിന്നീട് വമ്പിച്ച ശിക്ഷയിലേക്ക് അവർ തള്ളപ്പെടുന്നതുമാണ്.
ചില അഅ്റാബികൾ കാട്ടിയ വിക്രിയകൾ ഹദീഥുകളിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു അഅ്റാബി വന്ന് പള്ളിയിൽ മൂത്രമൊഴിച്ചു. നബി(സ്വ) തടഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് അയാളെ വിളിച്ച് അങ്ങിനെ ചെയ്യരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. സമസ്തക്കാർ നാളെ മുതൽ അഅ്റാബിയുടെ മൂത്രമൊഴിക്കൽ പരിപാടി സുന്നത്തായിട്ടെടുക്കുമോ?
വേറൊരു അഅ്റാബി യുദ്ധമുതലുകൾ വിതരണം ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് നബി(സ്വ)യുടെ കഴുത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന മുണ്ടിൽ പിടിച്ച് ശക്തമായി വലിച്ച് തനിക്ക് കൂടുതൽ കിട്ടണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. നബി(സ്വ)ക്ക് വളരെ പ്രയാസമുണ്ടായിട്ടും ദയാലുവായ റസൂൽ(സ്വ) അയാളെ തിരിച്ചൊന്നും ചെയ്തില്ല, ഗ്രാമീണരായ അഅ്റാബികളുടെ ഇത്തരം പരുക്കൻ സ്വഭാവങ്ങളും ജഹാലത്തും സുന്നത്തായിട്ടെടുക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ? ഇല്ല.
കാന്തപുരത്തിന്റെ മർക്കസിലെ ടോയ്ലറ്റ് പൊട്ടി നാട്ടിലാകെ മലിനജലം പരന്ന് നാട്ടാരുടെ വെള്ളംകുടി മുട്ടിയപ്പോൾ ആ നാട്ടുകാരെല്ലാം വന്ന് കാന്തപുരത്തിന്റെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചല്ലോ. ശൈഖുനയെ വധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരെ പിടികൂടണമെന്ന് പറഞ്ഞ് നാടൊട്ടുക്ക് പന്തംകൊളുത്തി പ്രകടനം നടത്തുകയല്ലേ അന്ന് കാന്തസുന്നികൾ ചെയ്തത്. നാടന്മാരായ ആളുകൾ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ഘരാവോ ചെയ്തത് എന്തുകൊണ്ട് ഒരു സുന്നത്തായി കാന്തഭക്തർ അപ്പോൾ കരുതിയില്ല?
ഇമാം ബുഖാരി(റ)യുടെ സൂക്ഷ്മതയെക്കുറിച്ച് സുപ്രസിദ്ധമായ ഒരു സംഭവം ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ഒരു ഹദീഥ് ഇന്ന നാട്ടിലുള്ള ഒരാൾക്കറിയാം എന്ന് കേട്ടറിഞ്ഞതിനാൽ അയാളുടെ നാട്ടിലേക്ക് ഇമാം ബുഖാരി(റ) പുറപ്പെട്ടു. ദീർഘമായ യാത്ര ചെയ്ത് അയാളുടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആ വ്യക്തി അയാളുടെ കയറഴിഞ്ഞു പോയ മൃഗത്തെ കെട്ടിയിടുവാൻ വേണ്ടി ഒരു കാലിയായ വെള്ളപ്പാത്രം കാട്ടി മൃഗത്തെ വിളിക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. ഇമാം ബുഖാരി(റ) അയാളോട് ഹദീഥിനെപ്പറ്റിയൊന്നും ചോദിക്കാതെ തിരിച്ചുപോന്നു. മൃഗത്തിനെ കാലിപ്പാത്രം കാട്ടി കബളിപ്പിച്ച് കെട്ടിയിടുക എന്ന സാധാരണയായി എല്ലാവരും ചെയ്യുന്ന വളരെ നിസ്സാരമെന്ന് നമുക്കെല്ലാം തോന്നുന്ന തികച്ചും നിരുപദ്രവപരമായ ഒരു കാര്യമാണ് അയാൾ ചെയ്തത്. എന്നിട്ടും അയാളിൽ നിന്ന് ഹദീഥിന്റെ വിഷയത്തിൽ ഒരു തെളിവ് ചോദിക്കാൻ മെനക്കെടാതെ തിരിച്ചു പോന്നു. ഇമാം ബുഖാരി(റ)യെപ്പോലുള്ള മഹത്തുക്കളുടെ സൂക്ഷ്മതയും മഹത്വവും ഇസ്ലാമിക പ്രമാണങ്ങളുടെ ആധികാരികതയും നാം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഇസ്ലാമിലെ പ്രമാണങ്ങൾ കൃത്യവും സൂക്ഷ്മതയുമുള്ളതാണ്. ഒരു മുസ്ല്യാർക്കും അതിൽ കൈകടത്താൻ പറ്റില്ല. കാരണം ഈ ദീൻ അല്ലാഹുവിന്റേതാണ്. ഈ ദീനിലെ പ്രമാണങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നവനും അല്ലാഹുവാണ്. ഏത് മുസ്ല്യാർ എന്ത് കടത്തിക്കൂട്ടിയാലും അത് പിടിക്കപ്പെടും. ഇവിടെ വാറോലകൾക്കും കള്ളക്കഥകൾക്കും സ്ഥാനമില്ല. ഇത് തൗഹീദും ശിർക്കും വേർതിരിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ്. ഇവിടെ വേണ്ടത് കൃത്യമായ പ്രമാണങ്ങളാണ്.
ഇനി ആരാണീ കിനാവ് കണ്ട ഉത്ബി? മുസ്ല്യാക്കന്മാർ മഹാനായ ഉത്ബി റളിയല്ലാഹു അൻഹു എന്നൊക്കെ ശിർക്കിന് തെളിവുണ്ടാക്കാനായി നീട്ടിവലിച്ച് വയള് പറയുമ്പോൾ ഇയാളേതോ സ്വഹാബിയാണെന്നാണ് പാവപ്പെട്ട മുസ്ലിംകൾ കരുതാറുള്ളത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇയാളാരാണ്? ഏതു കാലത്താണ് ഇയാൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്?
ഇമാം ഇബ്നു ഖല്ലിക്കാന്റെ വഫായത്തുൽ അഹ്യാൻ എന്ന കിതാബിൽ മുസ്ല്യാക്കന്മാരുടെ ബഹുമാനപ്പെട്ടുപോയ ഈ ഉത്ബിയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് കാണുക:
أبي العباس شمس الدين أحمد بن محمد بن أبي بكر بن خلكان
ولادة المؤلف :: 608
وفاة المؤلف :: 681
398 – 663 العتبي بأبو عبد الرحمن محمد بن عبيد الله بن عمرو بن معاوية بن عمرو بن عتبة بن أبي سفيان صخر بن حرب بن أمية بن عبد شمس القرشي الأموي المعروف بالعتبي الشاعر البصري المشهور كان أديبا فاضلا شاعرا مجيدا وكان يروي الأخبار وأيام العرب ومات له بنون فكان يرثيهم وروى عن أبيه وعن سفيان بن عيينة ولوط بن مخنف وروى عنه أبو حاتم السجستاني وأبو الفضل الرياشي وإسحاق بن محمد النخعي وغيرهم وقدم بغداد وحدث بها وأخذ عنه أهلها وكان مستهترا بالشراب ويقول الشعر في عتبة وكان هو وأبوه سيدين أديبين فصيحين وله من التصانيف كتاب الخيل وكتاب أشعار الأعاريب وأشعار النساء اللاتي احببن ثم أبغضن وكتاب الذبيح وكتاب الأخلاق وغير ذلك وقال العتبي المذكور سمعت أعرابيا يقول لرجل إن فلانا وإن ضحك لك فإن عقاربه تسري إليك فإن لم تجعله عدوا في علانيتك فلا تجعله صديقا في سريرتك
അൽ-ഉത്ബി (ഹിജ്റ 199 - 263 / ക്രി.വ. 814 - 877)
അബൂ അബ്ദുറഹ്മാൻ മുഹമ്മദ് ബിൻ ഉബൈദില്ലാ ബിൻ അംറ് ബിൻ മുആവിയ ബിൻ അംറ് ബിൻ ഉത്ബ ബിൻ അബീ സുഫ്യാൻ സ്വഖ്ർ ബിൻ ഹർബ് ബിൻ ഉമയ്യ ബിൻ അബ്ദു ശംസ് അൽ-ഖുറശി അൽ-ഉമവി. ഇദ്ദേഹമാണ് ബസറയിൽ നിന്നുള്ള പ്രശസ്ത കവിയായ അൽ-ഉത്ബി.
പ്രധാന വിവരങ്ങൾ:
പദവി: അദ്ദേഹം അങ്ങേയറ്റം അറിവുള്ള സാഹിത്യകാരനും (അദീബ്), ഉത്തമനായ പണ്ഡിതനും, കഴിവുറ്റ കവിയുമായിരുന്നു. അറബികളുടെ ചരിത്രവും അവരുടെ പോരാട്ട വീര്യത്തിന്റെ കഥകളും (അയ്യാമുൽ അറബ്) അദ്ദേഹം നിവേദനം ചെയ്തിരുന്നു.
കവിതകൾ: അദ്ദേഹത്തിന് കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു. അവർ മരണപ്പെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം അവർക്കായി രചിച്ച വിലാപകാവ്യങ്ങൾ (മർസിയ്യത്തുകൾ) ഏറെ പ്രസിദ്ധമാണ്.
ഗുരുനാഥന്മാർ: തന്റെ പിതാവിൽ നിന്നും, സുഫ്യാൻ ബിൻ ഉയൈന, ലൂത്ത് ബിൻ മുഖ്നഫ് എന്നിവരിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം അറിവ് സ്വീകരിച്ചു.
ശിഷ്യന്മാർ: അബൂ ഹാതിം അൽ-സിജിസ്താനി, അബുൽ ഫദ്ല് അൽ-രിയാഷി, ഇസ്ഹാഖ് ബിൻ മുഹമ്മദ് അൽ-നഖഈ തുടങ്ങി നിരവധി പണ്ഡിതന്മാർ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് വിദ്യ അഭ്യസിച്ചു. അദ്ദേഹം ബാഗ്ദാദിൽ വരികയും അവിടെ അറിവ് പകരുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
സ്വഭാവം: അദ്ദേഹം വലിയ തറവാടിയും സാഹിത്യസമ്പന്നനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹവും പിതാവും അക്കാലത്തെ പ്രമുഖ നേതാക്കളും പ്രസംഗകരുമായിരുന്നു.
രചനകൾ: നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ:
കിതാബുൽ ഖൈൽ (കുതിരകളെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകം)
അശ്ആറുൽ അആരീബ് (മരുഭൂവാസികളായ അറബികളുടെ കവിതകൾ)
അശ്ആറുന്നിസാഅ് (ആദ്യം സ്നേഹിക്കുകയും പിന്നീട് വെറുക്കുകയും ചെയ്ത സ്ത്രീകളുടെ കവിതകൾ)
ഈ കള്ളക്കഥയിൽ സ്വപ്നം കണ്ട ഉത്ബി സ്വഹാബിയോ താബിഇയോ അല്ല. മറിച്ച് സ്വഹാബത്തിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞ് ആറ് തലമുറകളോളം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അബൂസുഫ്യാന്റെ കടുംബ പരമ്പരയിൽ ജനിച്ച് ഹിജ്റ 263 ൽ മരണപ്പെട്ട വ്യക്തിയാണ്.
العتبي بأبو عبد الرحمن محمد– بن عبيد الله– بن عمرو– بن معاوية– بن عمرو– بن عتبة– بن أبي سفيان صخر بن حرب بن أمية بن عبد شمس القرشي
അൽ-ഉത്ബി: അബൂ അബ്ദുറഹ്മാൻ മുഹമ്മദ് ബിൻ ഉബൈദില്ലാ ബിൻ അംറ് ബിൻ മുആവിയ ബിൻ അംറ് ബിൻ ഉത്ബ ബിൻ അബീ സുഫ്യാൻ സ്വഖ്ർ ബിൻ ഹർബ് ബിൻ ഉമയ്യ ബിൻ അബ്ദു ശംസ് അൽ-ഖുറശി.
കവിയും സാഹിത്യകാരനുമൊക്കെയായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഇയാൾ തികഞ്ഞ മദ്യപാനിയായിരുന്നു. സ്ത്രീകളും പ്രേമവും പ്രേമനൈരാശ്യവുമൊക്കെ വിഷയമാക്കി രചനകൾ നടത്തുന്ന എല്ലാ കാലത്തെയും കവികളെപ്പോലെത്തന്നെയാണ് ഇയാളും ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള മദ്യപാനികളായ പാട്ടുകാർക്കും അവരുടെ ഇത്തരം പാട്ടുകൾക്കും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും ഇസ്ലാമിൽ വല്ല സ്ഥാനവുമുണ്ടോ? ഇല്ല. ഇല്ലേയില്ല. ഹിജ്റ 150 ന് ശേഷമാണ് ജീവിച്ചിരുന്നതെന്നാണ് ചരിത്രം. ഇയാളുടെ മരണം ഹിജ്റ 220 ലാണെന്നാണ് ഇബ്നു ഖല്ലിക്കാൻ തന്റെ വഫായത്തുൽ അഹ്യാനിൽ പറയുന്നത്. തൗഹീദും ശിർക്കും വേർതിരിക്കുന്ന ഇസ്ലാമിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വിശ്വാസകാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ സമസ്തക്കാരായ മുസ്ല്യാക്കന്മാർ ഉത്ബി റളിയല്ലാഹു അൻഹു എന്നൊക്കെ നീട്ടിവലിച്ച് പറഞ്ഞ് തെളിവുദ്ധരിക്കുന്ന ബഹുമാനപ്പെട്ടവരുടെ സ്വഭാവ ഗുണങ്ങളാണിപ്പറയുന്നത്. സുബ്ഖിയുടെ ശിഫാഉസ്സഖാമിലും ഇയാളുടെ മരണം ഹിജ്റ 263 ലാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് കേരളത്തിലെ മുജാഹിദുകൾ എഴുതിവെച്ച ചരിത്രമല്ല. മറിച്ച് ഹിജ്റ 608 ൽ ജനിച്ച് 681 ൽ വഫാത്തായ ഇമാം ഇബ്നു ഖല്ലിക്കാന്റെ പ്രസിദ്ധമായ വഫായത്തുൽ അഹ്യാൻ എന്ന കിതാബിലുള്ളതാണ്.
അപ്പോൾ സമസ്തക്കാർ വല്ല്യ തെളിവായി പെരുമ്പറയടിക്കുന്ന ഈ വാറോലയുടെ പ്രാമാണികതയും സീരിയലിലെ സ്വപ്നനായകൻ ഉത്ബിയുടെ മഹിമയും സമസ്തക്കാർക്ക് പറ്റിയത് തന്നെ. ഇപ്പോൾ നാട്ടിലെ കിഞ്ചന വർത്തമാനമായ ഖസ്റജിയുടെ മുടിക്കെട്ടടക്കമുള്ള എല്ലാറ്റിന്റെയും പിന്നിലുള്ളതും സ്വപ്നക്കഥകളാണല്ലോ. കഥയിൽ ചോദ്യമില്ല. അപ്പോൾ സ്വപ്നം കണ്ട കള്ളക്കഥയിലോ? ചോദ്യവും ചിന്തയും വേണ്ടേ വേണ്ട. വല്ലാത്തൊരു യക്കീനൊറപ്പ് തന്നെ
സമസ്തക്കാരുടെ ശിര്ക്കിനു ഖുർആൻ ആയത്ത് തെളിവോ..?? പാർട്ട്-1
പരിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ദുർവ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വചനമാണ് സൂറത്തുന്നിസാഹിലെ അറുപത്തിന്നാലാമത്തെ വചനം.വഫാത്തായ റസൂൽ(സ)യോട് ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ(പാപമോചനം) ചോദിക്കുവാൻ തെളിവായിക്കൊണ്ട് കേരള സമസ്തക്കാർ ഈ ആയത്തിനെ വളരെയധികം ദുർവ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈ ആയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ധേശം എന്താണെന്നും,ഈ ആയത്ത് ആരെ ഉദ്ധേശിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവതരിച്ചതെന്നും,ഈ ആയത്തിൽ വഫാത്തായ റസൂലിനോട് ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ ചോദിക്കാൻ തെളിവുണ്ടൊ എന്നൊക്കെ നാം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
റസൂൽ(സ)യുടെ കാലത്ത് ഖുർആനിലും,മുൻവേദ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നു വായകൊണ്ടു ഉരുവിടുകയും,മുസ്ലിം വേഷമണിഞ്ഞു നടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കപട വിശ്വാസികളുടെ ചില ചെയ്തികളും,അവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആക്ഷേപവുമാണ് ഈ ആയത്തിന് മുമ്പുള്ള വചനങ്ങളിൽ കാണുന്നത്.അത്് അറുപത് മുതൽ അറുപത്തി മൂന്നു വരെയുള്ള വചനങ്ങളും അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനവും വായിച്ചാൽ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അവരുടെ ആക്ഷേപത്തിന് ഹെതുവായിതീര്ന്ന ചില കാരണങ്ങള് ഖുര്’ആന് വ്യാഖ്യാതാക്കള് ഉദ്ധരിച്ചു കാണുന്നു. മുനാഫികുകളിലെ ഒരാളും ഒരു യാഹൂദിയും തമ്മില് വഴക്കുണ്ടാവുകയും മുഹമ്മദ്(സ) യുടെ തീരുമാനത്തില് വെക്കാമെന്നു യാഹൂദിയും കഹബു ബിനുല് അഷ്റഫ് എന്ന യാഹൂദിതലവന്റെ തീരുമാനത്തില് വെക്കമെന്നു മുനാഫിക്കും പറഞ്ഞു, ഇതാണ് അവയില് ഒന്ന്
അങ്ങനെ തമ്മിൽ ഭിന്നിപ്പും വഴക്കും വരുമ്പോൾ തിരുമേനി(സ)യുടെ തീരുമാനത്തിനു വെക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ താഗൂത്തുകളെ സമീപിച്ച് സ്വന്തം ശരീരത്തോട് തന്നെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ച, അതായത് അവർ താഗൂത്തിനെ വിധി കർത്താവാക്കി അല്ലാഹുവിന്റെ കിതാബിൽ നിന്നും,റസൂലിന്റെ സുന്നത്തിൽ നിന്നും അവർ അതിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടാൽ തെറ്റിപ്പോവുക എന്ന മഹാപാപം പ്രവർത്തിക്കുക വഴി തങ്ങളോടുതന്നെ അങ്ങേയറ്റത്തെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ച മുനാഫികീങ്ങളെ ഉദ്ധേശിച്ചുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹുത്തആലാ അറുപത്തി നാലാമത്തെ വചനത്തിൽ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُم
(ْഅവര് അവരോട് തന്നെ അക്രമം പ്രവര്ത്തിച്ചപ്പോള്) എന്ന് പറഞ്ഞത് അല്ലാതെ ഖിയാമത്ത് നാൾ വരെ തെറ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളുകളെ കുറിച്ചല്ലെന്ന് ചുരുക്കം. അങ്ങനെ സ്വഹാബത്ത് മനസ്സിലാക്കുകയൊ,ഒരൊറ്റ മുഫസ്സിരീങ്ങളും പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നും കൂടി നാം മനസ്സിലാക്കുക അങ്ങനെ റസൂലിനെ ധിക്കരിക്കുക വഴി അക്രമം പ്രവർത്തിച്ച മുനാഫിഖുകൾ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്നാണ് ബാക്കിയുള്ള ഭാഗത്ത് അല്ലാഹുത്തആലാ പറയുന്നത്.ഇത് ഒന്നു കൂടി വ്യക്തമാകണമെങ്കിൽ ഇസ്ലാമിലെ പ്രാമാണികമായ തഫ്സീറായ തഫ്സീറുത്വബ്രിയിൽ എന്താണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് നോക്കാം
يعني بذلك جلّ ثناؤه: ولو أن هؤلاء المنافقين الذين وصف صفتهم في هاتين الآيتين، الذين إذا دعوا إلى حكم الله وحكم رسوله صدّوا صدوداً، إذ ظلموا أنفسهم باكتسابهم إياها العظيم من الإثم في احتكامهم إلى الطاغوت وصدودهم عن كتاب الله وسنة رسوله، إذا دعوا إليها جاءوك
അല്ലാഹുവിന്റെ വചനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം: "അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും എന്നിട്ട് അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു."
ഇമാം തബരി (റ) വിശദീകരിക്കുന്നു:
ഇതിലൂടെ അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്: കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വചനങ്ങളിൽ വിവരിക്കപ്പെട്ട ആ കപടവിശ്വാസികൾ (മുനാഫിഖുകൾ) — അതായത് അല്ലാഹുവിന്റെയും റസൂലിന്റെയും വിധിയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടാൽ മുഖംതിരിച്ചു കളയുന്നവർ — അവർ ത്വാഗൂത്തിന്റെ (അക്രമിയായ വിധികർത്താവ്) അടുക്കൽ വിധി തേടിപ്പോയതിലൂടെയും, അല്ലാഹുവിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നും പ്രവാചകചര്യയിൽ നിന്നും അകന്നു മാറിയതിലൂടെയും വലിയ പാപം സമ്പാദിക്കുകയും അതുവഴി തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ അവർ (ആ തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് മിക്കവാറും ഖേദിച്ചുകൊണ്ട്) നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും... (എന്നാണ് അല്ലാഹു പറയുന്നത്).
അപ്പോൾ ഇവിടെ അവർ അവരോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തത് എന്നുള്ളത് അല്ലാഹു ഉദ്ധേശിച്ചത് റസൂലിന്റെ കൽപന ദിക്കരിച്ച ആ കാലഘട്ടത്തിലെ മുനാഫിഖീങ്ങളാണ് എന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. അതല്ലാതെ സമസ്തക്കാർ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് ഇപോലെ എല്ലാ കാലത്തേക്കും ഉള്ള പാപങ്ങൾ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളുകളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടു എന്ന് അല്ലാഹു ഉദ്ധേശിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് വ്യക്തം. എനി അതേ ആയത്തിൽ റസൂലിന്റെ അടുത്ത് അല്ലാഹുവിനോട് പാപമോചനത്തിന് പറയാൻ പോകണം എന്ന് പറഞ്ഞത് ആരെ ഉദ്ധേശിച്ചു കൊണ്ടാണ് എന്നത് കൂടി മനസ്സിലാക്കിയാൽ വിശയം ഒന്നു കൂടി വ്യക്തമാകും എന്ന് കരുതുന്നു.
ഇമാം ത്വബ്രി(റ) തന്നെ പറയുന്നു.
يا محمد حين فعلوا ما فعلوا من مصيرهم إلى الطاغوت راضين بحكمه دون حكمك، جاءوك تائبين منيبين، فسألوا الله أن يصفح لهم عن عقوبة ذنبهم بتغطيته عليهم، وسأل لهم الله رسوله صلى الله عليه وسلم مثل ذلك. وذلك هو معنى قوله: { فَٱسْتَغْفَرُواْ ٱللَّهَ وَٱسْتَغْفَرَ لَهُمُ ٱلرَّسُولُ }.
"(അല്ലാഹു നബി ﷺ യോട് പറയുന്നു:) ഓ മുഹമ്മദ്, നിന്റെ വിധിക്ക് പകരം ത്വാഗൂത്തിന്റെ (അക്രമിയായ വിധികർത്താവിന്റെ) വിധിയിൽ സംതൃപ്തരായി അവർ അപ്രകാരം ചെയ്തപ്പോൾ, അവർ പശ്ചാത്താപത്തോടെയും മടക്കത്തോടെയും (തائبين منيبين) നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും, അവരുടെ പാപത്തിന് ശിക്ഷ നൽകുന്നതിന് പകരം അത് മായ്ച്ചുതരാൻ (മറച്ചുവെക്കാൻ) അവർ അല്ലാഹുവോട് അപേക്ഷിക്കുകയും, അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ അവർക്കായി അത് പോലെ അല്ലാഹുവോട് അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ (അവർക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ മാപ്പ് ലഭിക്കുമായിരുന്നു).
'അവർ അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തു' എന്ന വചനത്തിന്റെ അർത്ഥം ഇതാകുന്നു."
നോക്കു സഹോദരൻമാരെ ഒരു വിശദീകരണമാവശ്യമില്ലാത്ത വിതം ഈ ആയത്തിന്റെ ഉദ്ധേശ മെന്താണെന്നും,ഈ ആയത്ത് ആരെ ഉദ്ധേശിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവതരിച്ചതെന്നും മുകളിൽ കൊടുത്ത തഫ്സീർ വായിക്കുന്നതിലൂടെ നമുക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. ഇതേ രൂപത്തിലുള്ള വിശദീകരണം തന്നെയാണ് തഫ്സീർ റാസി പരിശോധിച്ചാലും,തഫ്സീർ ജലാലയ്നി പരിശോധിച്ചാലും നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്
എനി ഈ വചനത്തിൽ വഫാത്തായ റസൂലിന്റെ കബ്റിന്റെ അടുത്ത് പോയി ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ ചോദിക്കുവാൻ തെളിവുണ്ട് എന്ന് പറയുന്ന സമസ്തക്കാരുടെ വാദത്തിൽ വല്ല കഴമ്പും ഉണ്ടൊ എന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം.
സഹോദരൻമാരെ നാം ഒന്നാമതായി മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം ഈ കാര്യത്തിലും ഇവർക്ക് പ്രമാണത്തിന്റെ പിൻബലമില്ല എന്നുള്ളതാണ് വാസ്തവം.ഈ ആയത്തിനെയും ഇവർ സലഫു സ്വാലിഹീങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളതു പോലെ മനസ്സിലാകിയിട്ടില്ല എന്നു കൂടി നാം മനസ്സിലാക്കുക.ഈ വിശയത്തിൽ അതായത് ഈ ആയത്ത് കാസ്സായിട്ടുള്ളതല്ല ആമ്മായിട്ടുള്ളതാണ് അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഖിയാമത്ത് നാൾ വരെ തെറ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആളുകൾക്കും ഇത് ബാധകമാണ് അതിനാൽ തെറ്റ് ചെയ്തവർ റസൂലി(സ)ന്റെ വഫാത്തിനു ശേഷം ആണെങ്കിൽ അവിടുത്തെ കബ്റിന്റെ അരികിൽ പോയി ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ ചോദിക്കണം എന്നു വാദിക്കുന്നവർക്ക് അവരുടെ വികലവാദം ബോധ്യപ്പെടത്തിക്കൊടുക്കാൻ ഏറ്റവും ഉപകാരപ്പെടുത്താവുന്നത് ഹംബലീ മദ്ഹബിലെ പ്രമുഖ പണ്ഢിതനും,മുഹദ്ധിസും,ഇബ്നു കസീർ(റ)യുടെ ഉത്തമ സുഹൃുത്തും,ഉത്തമ സഹപാഠിയും,ഇത്തരത്തിൽ ഖുർആനും,ഹദീസും ദുർവ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവർക്ക് മറുപടിയും എഴുതിയിട്ടുള്ള ഇമാം ഇബ്നു അബ്ദിൽ ഹാദി(റ)യുടെ അസ്സാരിമുൽ മുൻക് ഫീ റദ്ധ് അലൽ സുബുക്കി എന്ന ഗ്രൻഥത്തിലെ ഉദ്ധരണികളാണ്.അത് ഒന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം
وأما دلالة الآية على خلاف تأويله فهو أنه سبحانه صدرها بقوله : { وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآؤُوكَ } (النساء 064) وهذا يدل على أن مجيئهم إليه ليستغفر لهم إذ ظلموا أنفسهم طاعة له ، ولهذا ذم من تخلف عن هذه الطاعة ، ولم يقل مسلم أن علي من ظلم نفسه بعد موته أن يذهب إلى قبره ويسأله أن يستغفر له ، ولو كان هذا طاعة له لكان خير القرون قد عصوا هذه الطاعة وعطلوها ووفق لها هؤلاء الغلاة العصاة
"ഈ വചനത്തിന് (നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച) വ്യാഖ്യാനത്തിന് വിരുദ്ധമായ തെളിവ് എന്തെന്നാൽ: അല്ലാഹു ഈ വചനം ആരംഭിക്കുന്നത് 'അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം അനുസരിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്. അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നത് നിന്നെ അനുസരിക്കലിന്റെ (ത്വാഅത്ത്) ഭാഗമാണെന്നാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ അനുസരണത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്നവരെ അല്ലാഹു ആക്ഷേപിച്ചത്.
എന്നാൽ, ഒരാൾ തന്നോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്താൽ (പാപം ചെയ്താൽ) പ്രവാചകന്റെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഖബറിനടുത്ത് ചെന്ന് തനിക്ക് വേണ്ടി പാപമോചനം തേടാൻ ആവശ്യപ്പെടണം എന്ന് ഒരു മുസ്ലിമും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇത് പ്രവാചകനെ അനുസരിക്കലിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഏറ്റവും ഉത്തമരായ നൂറ്റാണ്ടിലെ ആളുകൾ (സ്വഹാബികൾ) ഈ അനുസരണം ഉപേക്ഷിച്ചവരും അപ്രകാരം ചെയ്യാത്തവരും ആകുമായിരുന്നു. ഈ 'അനുസരണം' പിന്നീട് വന്ന അതിവാദികളായ പാപികൾക്ക് മാത്രം അല്ലാഹു നൽകിയ ഒന്നാണെന്ന് പറയേണ്ടി വരും (അതൊരിക്കലും സംഭവ്യമല്ല)."
അപ്പോൾ ഈയൊരു പണ്ഢിതോചിതമായ വിശദീകരണത്തിലൂടെ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നത് ഈയൊരു വചനം കൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത് ഇവിടെയുള്ള അനുസരണം അത് പ്രവാചകന്റെ ജീവിതകാലത്ത് തെറ്റ് ചെയ്ത മുനാഫിഖുകൾക്ക് ബാധകമായതാണ്.അല്ലാതെ കിയാമത്ത് നാൾ വരേക്കും തെറ്റ് ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയല്ല എന്നാണ്.അങ്ങനെ സലഫു സ്വാലിഹീങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയൊ,അത് പ്രകാരം അവർ റസൂലിന്റെ കബ്റിന്റെ അടുത്ത് ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ ചോദിക്കുവാൻ പോവുകയൊ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കാം.എനി ഇവർ പറയുന്നതു പോലെ ഇത് റസൂലിന്റെ വഫാത്തിന് ശേഷവും അവിടുത്തെ കബ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇസ്തിഗ്ഫാറിനെ ചോദിക്കാൻ പോകണം എന്നായിരുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ ഭവിശ്യത്ത് കൂടി മഹാനവർകൾ വിശദീകരിക്കുന്നു.അതും കൂടി വായിച്ച് നമുക്ക് തൽകാലം അവസാനിപ്പിക്കാം
ولو كان يشرع لكل مذنب أن يأتي إلى قبره ليستغفر له ، لكان القبر أعظم أعياد المذنبين ، وهذه مضادة صريحة لدينه وما جاء به
"ഓരോ പാപിക്കും തന്റെ പാപമോചനത്തിനായി പ്രവാചകന്റെ ﷺ ഖബറിനടുത്ത് വരുന്നത് മതം അനുവദിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ (ശറഅ്), എങ്കിൽ ആ ഖബർ പാപികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ 'ഈദ്' (ആഘോഷകേന്ദ്രമോ നിരന്തരം സന്ദർശിക്കുന്ന സ്ഥലമോ) ആയി മാറുമായിരുന്നു. ഇത് പ്രവാചകന്റെ ദീനിനും അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന നിയമങ്ങൾക്കും വ്യക്തമായ വിരുദ്ധതയുമാണ്."
നിങ്ങള് അവരോട് പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്ന പക്ഷം അവര് നിങ്ങളുടെ പ്രാര്ത്ഥന കേള്ക്കുകയില്ല. അവര് കേട്ടാലും നിങ്ങള്ക്കവര് ഉത്തരം നല്കുന്നതല്ല. ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പിന്റെ നാളിലാകട്ടെ നിങ്ങള് അവരെ പങ്കാളികളാക്കിയതിനെ അവര് നിഷേധിക്കുന്നതുമാണ്. സൂക്ഷ്മജ്ഞാനമുള്ളവനെ (അല്ലാഹുവെ) പ്പോലെ നിനക്ക് വിവരം തരാന് ആരുമില്ല
"ഇവിടെ (വചനത്തിൽ) ഉദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നത് നേരത്തെ പരാമർശിക്കപ്പെട്ട കപടവിശ്വാസികളെ (മുനാഫിഖുകൾ) ആകുന്നു. അതായത്: ത്വാഗൂത്തിന്റെ (അക്രമിയായ വിധികർത്താവ്) അടുക്കൽ വിധി തേടിപ്പോയതിലൂടെയും, റസൂലിന്റെ വിധിയിൽ നിന്ന് ഓടിയകന്നതിലൂടെയും അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ, അവർ റസൂലിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും തങ്ങൾ ചെയ്ത പ്രവർത്തിയിൽ ഖേദം (നദം) പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, അതിൽ നിന്ന് മടങ്ങുകയും (തൗബ), പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ; കൂടാതെ റസൂൽ അവർക്കായി അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ (അവരുടെ പശ്ചാത്താപ വേളയിൽ), നിശ്ചയം അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു."
الكتاب: معالم التنزيل في تفسير القرآن = تفسير البغوي
البغوي، أبو محمد (ت 516 هـ)
"അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ (പാപം ചെയ്തപ്പോൾ) നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും, എന്നിട്ട് അവർ അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും, റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ അല്ലാഹുവിനെ പശ്ചാത്താപം സ്വീകരിക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമായി അവർ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു."
"{അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ} – അതായത് ത്വാഗൂത്തിന്റെ (അക്രമിയായ വിധികർത്താവിന്റെ) അടുക്കൽ വിധി തേടിപ്പോയതിലൂടെ – {അവർ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും} – പശ്ചാത്താപം ഉള്ളവരായിക്കൊണ്ട് (താനിബീൻ) – {എന്നിട്ട് അവർ അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടുകയും റസൂൽ അവർക്കായി പാപമോചനം തേടുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ...}"
ഇമാം തൻതാവി വസീയത്തുല് ഖുര്ആന് എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ തഫ്സീറില്
أى ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم بسبب تحاكمهم إلى الطاغوت،
الكتاب: التفسير الوسيط للقرآن الكريم (3/200)
محمد سيد طنطاوي (28 أكتوبر 1928 - 24 ربيع الأول 1431 هـ / 10 مارس 2010)
"അതായത്: ത്വാഗൂത്തിന്റെ (അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരുടെ നിയമങ്ങൾ) അടുക്കൽ വിധി തേടിപ്പോയ കാരണത്താൽ അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ..."
പ്രവാചകന്റെ അടുക്കല് പോകുന്നതിനു പകരം അവര് താഗൂത്തിലേക്ക് വിധി തേടി പോയ അവസരത്തില് ആണ് ഈ ആയത്ത് ഇറങ്ങുന്നത്. അല്ലാതെ മുസ്ലിയാക്കന്മമാര് തെട്ടിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ലോക മുസ്ലിങ്ങള്ക്കെല്ലാം പാപമോചനം ലഭിക്കാന് മദീനത്ത് പോകുന്നതിനു വേണ്ടി അല്ല.
ഇനി ആയത്തിന് ഇമാം റാസി(റ) നല്കിയ ഹുകുംഎന്താണ് എന്ന് പരിശോദിക്കാം.
الكتاب: مفاتيح الغيب = التفسير الكبير (10/126) الرَّازي، فخر الدين (544 - 606هـ، 1150 - 1210م).
"നിശ്ചയമായും അല്ലാഹുവിന്റെ വിധിക്ക് പകരം ത്വാഗൂത്തിന്റെ (അക്രമിയായ വിധികർത്താവ്) വിധി തേടിപ്പോയത് അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനയോടുള്ള مخالفت (ലംഘനം) ആയിരുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ അത് റസൂലിനോടുള്ള (സ) ഒരു إساءة (മോശമായ പെരുമാറ്റം/അപരാധം) കൂടിയായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രയാസം (ഗംമ്) ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. ഒരാളുടെ പാപം ഇപ്രകാരമുള്ളതാകുമ്പോൾ (അതായത് ഒരാളെ വ്യക്തിപരമായി വേദനിപ്പിക്കുന്നതാകുമ്പോൾ), ആ വ്യക്തിയോട് മാപ്പ് അപേക്ഷിക്കൽ (اعتذار) അയാൾക്ക് നിർബന്ധമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് റസൂൽ അവർക്കായി അല്ലാഹുവോട് പാപമോചനം തേടണം എന്ന് അപേക്ഷിക്കൽ അവർക്ക് നിർബന്ധമാക്കപ്പെട്ടത്."
(തഫ്സീര് റാസി 10/126)
ഇതില്നിന്നും വളരെ വ്യക്തമാണ് ഈ ആയത്തിലുള്ള വിധി. വ്യക്തികള് തമ്മിലുള്ള തെറ്റുകള്ക്ക് നേരിട്ട് ക്ഷമാപണം നടത്തുക എന്നതാണത്. ഇസ്തിഗാസ വാദികള് ദുര്വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് പോലെ ലോകത്തുള്ള എല്ലാ മുസ്ലിങ്ങളും നബി (സ) യുടെ അടുക്കല് ചെന്നോ അല്ലാതെയോ നബി (സ) യോട് പാപമോചനം തേടാന് ഈ ആയത്തില് യാതൊരു തെളിവുമില്ല.
അതുപോലെ കേരളത്തില് നിന്നും ബാഗ്ദാദിലുള്ള മുഹ്'യിദ്ധീന് ശൈഖിനെ വിളിക്കാനുള്ള തെളിവ് അല്ല ഈ ആയത്ത്.
ഇനി സമസ്തയിലെ പണ്ഡിതന് ഇറക്കിയ ഖുര്ആന് പരിഭാഷ ഒന്ന് വായിച്ചാല് മനസ്സിലാവും എന്താണ് ആയത്തിന്റെ വിവക്ഷ എന്ന്....
_____________________________________
[سورة النساء (4): آية 64] وما أرسلنا من رسول إلا ليطاع بإذن الله ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم جاؤك فاستغفروا الله واستغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحيما (64) قوله تعالى: (وما أرسلنا من رسول) (من) زائدة للتوكيد. (إلا ليطاع) فيما أمر به ونهى عنه. (بإذن الله) يعلم الله. وقيل: بتوفيق الله. (ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم جاؤك) روى أبو صادق «3» عن علي قال: قدم علينا أعرابي بعد ما دفنا رسول الله صلى الله عليه وسلم بثلاثة أيام، فرمى بنفسه على قبر رسول الله صلى الله عليه وسلم وحثا على رأسه من ترابه، فقال : قلت يا رسول الله فسمعنا قولك، ووعيت عن الله فوعينا عنك، وكان فيما أنزل الله عليك (ظلموا ولو أنهم إذ أنفسهم) الآية، وقد ظلمت نفسي وجئتك تفسير القرطبي
അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം: (നാം ഒരു ദൂതനെയും അയച്ചിട്ടില്ല) - ഇതിലെ 'മിൻ' (من) എന്നത് ഉറപ്പിന് (തൗകീദ്) വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. (അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം അനുസരിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ലാതെ) - അതായത് അദ്ദേഹം കൽപ്പിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലും വിലക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തെ അനുസരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം. (അല്ലാഹുവിന്റെ അനുവാദപ്രകാരം) എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് 'അല്ലാഹുവിന്റെ അറിവോടെ' എന്നും, 'അല്ലാഹുവിന്റെ തൗഫീഖ് (അനുഗ്രഹം) കൊണ്ട്' എന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്.
(അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും) എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അബൂ സ്വാദിഖ്, അലി (റ) വിൽ നിന്ന് നിവേദനം ചെയ്യുന്നു:
"അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിനെ ﷺ ഞങ്ങൾ ദഫനം ചെയ്ത് മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു അഅ്റാബി (ഗ്രാമീണൻ) ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വന്നു. അദ്ദേഹം പ്രവാചകന്റെ ഖബറിന്മേൽ വീഴുകയും ഖബറിലെ മണ്ണ് തന്റെ തലയിലിടുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:
'ഓ അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതരേ, അങ്ങ് പറയുന്നത് ഞങ്ങൾ കേട്ടു. അങ്ങ് അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് ഉൾക്കൊണ്ടത് ഞങ്ങൾ അങ്ങയിൽ നിന്ന് ഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങേക്ക് ഇറക്കപ്പെട്ട വചനങ്ങളിൽ (അവർ തങ്ങളോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തപ്പോൾ നിന്റെ അടുക്കൽ വരികയും...) എന്ന വചനവുമുണ്ടല്ലോ. തീർച്ചയായും ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ അക്രമം ചെയ്തിരിക്കുന്നു (പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു). അതിനാൽ (അങ്ങയുടെ ശുപാർശ തേടി) ഇതാ ഞാൻ അങ്ങയുടെ അടുക്കൽ വന്നിരിക്കുന്നു...'"
_____________________________________
قوله تعالى : إن تدعوهم لا يسمعوا دعاءكم ولو سمعوا ما استجابوا لكم ويوم القيامة يكفرون بشرككم ولا ينبئك مثل خبير .قوله تعالى : إن تدعوهم لا يسمعوا دعاءكم أي إن تستغيثوا بهم في النوائب لا يسمعوا دعاءكم ; لأنها جمادات لا تبصر ولا تسمع . ولو سمعوا ما استجابوا لكم إذ ليس كل سامع ناطقا . وقال قتادة : المعنى لو سمعوا لم ينفعوكم . وقيل : أي لو جعلنا لهم عقولا وحياة فسمعوا دعاءكم لكانوا أطوع لله منكم ، ولما استجابوا لكم على الكفر . ويوم القيامة يكفرون بشرككم أي يجحدون أنكم عبدتموهم ، ويتبرءون منكم . ثم يجوز أن يرجع هذا إلى المعبودين مما يعقل ; كالملائكة والجن والأنبياء والشياطين أي يجحدون أن يكون ما فعلتموه حقا ، وأنهم أمروكم بعبادتهم ; كما أخبر عن عيسى بقوله : ما يكون لي أن أقول ما ليس لي بحق [ ص: 302 ] ويجوز أن يندرج فيه الأصنام أيضا ، أي يحييها الله حتى تخبر أنها ليست أهلا للعبادة . ولا ينبئك مثل خبير هو الله جل وعز ; أي لا أحد أخبر بخلق الله من الله ، فلا ينبئك مثله في عمله
അല്ലാഹുവിന്റെ വചനം:
വിശദീകരണം:
(നിങ്ങൾ അവരോട് പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ അവർ നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുകയില്ല): അതായത്, പ്രയാസഘട്ടങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ അവരോട് സഹായം തേടിയാൽ അവർ അത് കേൾക്കില്ല. കാരണം അവർ ജീവനില്ലാത്ത വസ്തുക്കളാണ് (ജമാദാത്ത്), അവർക്ക് കാണാനോ കേൾക്കാനോ സാധിക്കില്ല.
(അവർ കേട്ടിരുന്നെങ്കിൽ തന്നെയും നിങ്ങൾക്കവർ ഉത്തരം നൽകുകയുമില്ല): കാരണം കേൾക്കുന്ന എല്ലാവരും സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നവരല്ല. ഖതാദ (റ) പറഞ്ഞു: "അവർ കേട്ടാൽ പോലും നിങ്ങളെ ഉപകരിക്കുകയില്ല" എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. മറ്റൊരഭിപ്രായം ഇതാണ്: "അവർക്ക് നാം ബുദ്ധിയും ജീവനും നൽകുകയും അങ്ങനെ അവർ നിങ്ങളുടെ വിളി കേൾക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, അവർ നിങ്ങളെക്കാൾ അല്ലാഹുവിനെ അനുസരിക്കുന്നവരാകുമായിരുന്നു; നിങ്ങളുടെ കുഫ്റിന് (സത്യനിഷേധത്തിന്) അവർ കൂട്ടുനിൽക്കുമായിരുന്നില്ല."
(അന്ത്യദിനത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ഈ പങ്കുചേർക്കലിനെ അവർ തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യും): നിങ്ങൾ അവരെ ആരാധിച്ചിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തെ അവർ നിഷേധിക്കുകയും നിങ്ങളെ തള്ളിപ്പറയുകയും ചെയ്യും. ഇത് ബുദ്ധിയുള്ളവരായ ആരാധിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് (മലക്കുകൾ, ജിന്നുകൾ, പ്രവാചകന്മാർ, ശൈത്വാന്മാർ) ബാധകമാണ്. അതായത്, നിങ്ങൾ ചെയ്തത് ശരിയാണെന്നോ അവരെ ആരാധിക്കാൻ അവർ നിങ്ങളോട് കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നോ ഉള്ള കാര്യത്തെ അവർ നിഷേധിക്കും. ഈസാ നബി (അ) പറയുന്നതായി അല്ലാഹു അറിയിച്ചത് പോലെ: "എനിക്ക് അവകാശമില്ലാത്തത് പറയാൻ എനിക്ക് പാടില്ലാത്തതാണ്."
വിഗ്രഹങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതായത്, അവയ്ക്ക് അല്ലാഹു ജീവൻ നൽകുകയും, തങ്ങൾ ആരാധനയ്ക്ക് അർഹരല്ലെന്ന് അവ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.
(വിവരമുള്ളവനെപ്പോലെ നിനക്ക് വിവരം തരാൻ മറ്റാരുമില്ല): അത് അല്ലാഹുവാകുന്നു. അതായത് അല്ലാഹുവിന്റെ സൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹുവിനേക്കാൾ അറിവുള്ള മറ്റാരുമില്ല. അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹുവിനെപ്പോലെ വിവരം തരാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല.
തഫ്സീറുകളില് വന്ന കഥകള് ആണ് ഇന്ന് കേരളത്തില് സമസ്തക്കാരുടെ തെളിവ് എങ്കില്....തഫ്സീറുകളില് പ്രവാചകരെ കുറിച്ച് പോലും വിശ്വസിക്കാന് കൊള്ളാത്ത പലതും കാണാം....
وقوله ( وَلَوْ أَنَّهُمْ صَبَرُوا حَتَّى تَخْرُجَ إِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ ) يقول تعالى ذكره: ولو أن هؤلاء الذين ينادونك يا محمد من وراء الحجرات صبروا فلم ينادوك حتى تخرج إليهم إذا خرجت, لكان خيرا لهم عند الله, لأن الله قد أمرهم بتوقيرك وتعظيمك, فهم بتركهم نداءك تاركون ما قد نهاهم الله عنه,( وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
ഈ ആയത്തിന്റെ പരിതിയില് സമസ്തക്കാരും ഉള്പ്പെടും എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം
قوله عز وجل ( وما أرسلنا من رسول إلا ليطاع بإذن الله ) أي : بأمر الله لأن طاعة الرسول وجبت بأمر الله ، قال الزجاج : ليطاع بإذن الله لأن الله قد أذن فيه وأمر به ، وقيل : إلا ليطاع كلام تام كاف ، بإذن الله تعالى أي : بعلم الله وقضائه ، أي : وقوع طاعته يكون بإذن الله ، ( ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم ) بتحاكمهم إلى الطاغوت ( جاءوك فاستغفروا الله واستغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحيما )
قال أبو جعفر: يعني بذلك جل ثناؤه: ولو أن هؤلاء المنافقين = الذين وصف صفتهم في هاتين الآيتين، الذين إذا دعوا إلى حكم الله وحكم رسوله صدّوا صدودًا =،" إذ ظلموا أنفسهم "، باكتسابهم إياها العظيم من الإثم في احتكامهم إلى الطاغوت، وصدودهم عن كتاب الله وسنة رسوله إذا دعوا إليها =" جاؤوك "، يا محمد، حين فعلو ما فعلوا من مصيرهم إلى الطاغوت راضين بحكمه دون حكمك، جاؤوك تائبين منيبين، فسألوا الله أن يصفح لهم عن عقوبة ذنبهم بتغطيته عليهم، وسأل لهم اللهَ رسولهُ صلى الله عليه وسلم مثل ذلك. وذلك هو معنى قوله: " فاستغفروا الله واستغفر لهم الرسول ". تفسير الطبري
ഓ മുഹമ്മദ് നിന്റെ വിധിയെ അവഗണിച്ച് ത്വാഗൂത്തിന്റെ വിധിയിൽ തൃപ്തരാവുക എന്ന അവരുടെ പ്രവർത്തിക്കു ശേഷം പാശ്ച്ചാത്താപവിവശരായി നിന്റെയടുത്ത് വരികയും,എന്നിട്ട് തങ്ങളുടെ പാപം വിട്ടു പൊറുത്ത് ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിത്തരണമെന്ന് അല്ലാഹുവിനോട് അവർ ചോദിക്കൂകയും അവർക്കു വേണ്ടി അല്ലാഹുവിനോട് അവന്റെ റസൂലും അപ്രകാരം ചോദിക്കുകയും ചെയ്താൽ എന്നാണ്
